شمارهٔ ۲۰ ادیب صابر

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این ابیات به بررسی مقام و جایگاه حکمت و علم در میان انسان‌ها می‌پردازد. شاعر به حکیم بزرگ و محدثی اشاره می‌کند که دانش و حدیثش از ارزش و اعتبار بالایی برخوردار است. او به نوعی کنایه می‌زند که اگر فردی در میان دانشمندان و خردمندان باشد ولی بی‌خود و بی‌فایده عمل کند، مانند خر در میان اهل عقل و دانش خواهد بود. در نهایت، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که اگر کارها به نوعی هزل و بی‌فایده باشند، فضیلت و حکمت نیز بی‌معنا خواهد شد.