شمارهٔ ۴۲ ادیب صابر

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از حال خود در یک دوره سخت و غم‌انگیز سخن می‌گوید. او تقریباً یک ماه است که نه نور ماه و نه آفتاب را دیده و در خانه‌ای زندگی می‌کند که هیچ‌کس مانند او در آن حال خراب نشده است. دل او به شدت گرفتار آتش اندوه شده و او هیچ‌گاه چنین عذاب و عتابی را تجربه نکرده است. او حتی در حالی که طعام و شراب می‌خورد، به خواب نمی‌رود، به این معنا که زندگی‌اش بدون طعم خوشی و آرامش است. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که هیچ مومن و کفاری چنین تجربه‌ای را نداشته و از وضع موجود خود در حیرت و ناامیدی است.