شمارهٔ ۴۷ ادیب صابر

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به تغییرات زندگی و گذر زمان اشاره دارد. شاعر از جوانی به پیری می‌رسد و نگران است که اگر جوانی بمیرَد، چه خواهد شد. او در عین حال می‌گوید که اگر پیری آرام گیرد، او هم باک ندارد. این بیان نشان‌دهنده ترس از زوال جوانی و همچنین نگرانی از پیری است.