شمارهٔ ۵۰ ادیب صابر
ادیب صابر / مقطعات / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)
خواجه را با همه زفتی هوس مدح خود است
بر لب خوک چه جای هوس بوسه بود
این حماقت چه عجب باشد از آن ریش بزرگ
هر که را ریش بزرگ است خرد کوسه بود
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این ابیات شاعر به نقد و تمسخر خواجه می‌پردازد که با وجود زشتی و صفات ناپسندش، همچنان به مدح و ستایش خود اهتمام دارد. او با استفاده از تصویرسازی، نشان می‌دهد که یک شخص زشت و بی‌عقل، مثل خوک، چگونه به دنبال بوسه و محبت است. در واقع، این اشعار حاکی از حماقت و نادانی کسانی است که با وجود نواقص خود، به بزرگ‌نمایی و خودستایی مشغولند.