شمارهٔ ۶۷ ادیب صابر
ادیب صابر / مقطعات / وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)
اگر به زمیری است پیری، نخواهم
که هرگز بت من مرا میر خواند
دلم تازه گشتی چو خواندی جوانم
کنون چون شود چون مرا پیر خواند
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به تضاد بین جوانی و پیری اشاره می‌کند. او می‌گوید که اگر به زمیری (دورانی) برسد که کسی او را بزرگسال و پیر بخواند، نخواهد خواست. همچنین، ابراز حسرت می‌کند که زمانی که جوان بوده و دلش شاد بوده، اکنون با پیری و نام جوانی‌اش خداحافظی کرده است.