شمارهٔ ۷۲ ادیب صابر

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به تفکر درباره‌ی رفتن افرادی می‌پردازد که روزگاری مانند ما زندگی می‌کردند. شاعر به ما هشدار می‌دهد که به ماندن برای افرادی که هنوز حضور دارند دل نبندیم، زیرا هیچ‌کس از این ماندگان باقی نخواهد ماند. در واقع، زندگی و گذر زمان، همه را به سوی رفتن سوق می‌دهد.