شمارهٔ ۸۲ ادیب صابر

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات به لذت نوشیدن باده و داشتن هم‌نشینی خوب اشاره می‌کند. او می‌گوید که هم‌نشینی که شایسته است، کسی است که بتواند نفس را بشمارد و در عوض اگر چنین رفیقی پیدا نشود، بهتر است خود را به باده سپرده و به تنهایی از آن لذت ببرد. در واقع، شاعر به دنبال یک هم‌صحبت خاص است که در غیر این صورت، خود باده را هم‌صحبت خود می‌داند.