شمارهٔ ۱۸ ادیب صابر

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به موضوع تقدیر و رضا می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که نه آسمان و نه زمین در ضرر و نابودی او تأخیری ندارند. او از بی‌فایده بودن فریاد و اعتراض در برابر غم و مشکلات صحبت می‌کند و به نوعی از روشن‌بینی در مواجهه با دشواری‌ها سخن می‌گوید. شاعر به تأکید می‌رسد که اگر انسان بینش درستی داشته باشد، نباید به مسائل سطحی دنیا توجه کند و در عوض باید به رضای خدا اهمیت بدهد. در نهایت، او به صبر و قبول قضا و قدر اشاره می‌کند و می‌گوید که عاقل کسی است که با رضا به قضا برخورد کند.