شمارهٔ ۱۳ ادیب صابر

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات به تأثیر عشق و زیبایی محبوبش بر زندگی‌اش اشاره می‌کند. روز با روشنایی چهره معشوق آغاز می‌شود و شب، تاریکی زلف او را به ارمغان می‌آورد. او در میانی این عشق، دچار مستی شده و از روز و شب و واقعیت‌های زندگی‌اش دور می‌شود. در واقع، عشق او را از واقعیت‌ها جدا کرده و به دنیای دیگری برده است.