شمارهٔ ۴۷ ادیب صابر

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این بیت شعر از فردی می‌خواهد که از دیدن خلق و آدم‌های بی‌دوستی دوری کند و از صحبت‌های بی‌احساس و بی‌کینه فاصله بگیرد. شاعر به نوعی احساس تنهایی و دردی را بیان می‌کند که مانند ابر و شمع در شب و روز، او را ناراحت می‌کند. در نهایت، او از بی‌دردی و بی‌احساسی دیگران رنج می‌برد و همچنان در دلش آتش سوزی وجود دارد.