شمارهٔ ۷۶ ادیب صابر
ادیب صابر / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
چشمم ز تو شکر کرد بر بینایی
عقلم به تو دست یافت بر دانایی
رفتی زمن و چونت بخوانم نایی
ای رفتن تو چو رفتن برنایی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر درباره شکرگزاری و قدردانی از زیبایی و دانش ناشی از وجود محبوب است. شاعر بیان می‌کند که به خاطر محبوب خود، به بینایی و دانایی رسیده و با رفتن او احساس خلأ و ناتوانی می‌کند. او احساس می‌کند که رفتن محبوبش مانند یک فقدان بزرگ است.