غزل شمارهٔ ۱۳۳۶ صائب

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف حالتی از ندامت و افسوس در زندگی می‌پردازد. شاعر به تصویر می‌کشد که چگونه فرد به رغم مشکلات و سالخوردگی، همچنان در جا می‌زند و از فرصت‌ها بهره نمی‌گیرد. او به خجالت و پشیمانی اشاره می‌کند و می‌گوید که اگر کسی در زمان مناسب تلاش نکند و اشک نریزد، در پایان تنها حسرت خواهد داشت. در نهایت، شاعر از بی‌توجهی و عدم استفاده از فرصت‌های زندگی در حال حاضر انتقاد می‌کند.