غزل شمارهٔ ۱۴۷۰ صائب

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به دغدغه‌ها و درونیات شاعر اشاره دارد. او به حیرت و سردرگمی آدمیان توجه می‌کند و می‌گوید که یک گفتگوی ساده می‌تواند بهتر از بسیاری از صحبت‌ها باشد. شاعر به بیداری دل‌ها اشاره می‌کند و می‌گوید که نبردهای درونی و تزویرها در زندگی او را رنج می‌دهد، اما او با کمر ساده‌اش، خود را از این تنگناها آزاد کرده است. او نیازی به تسهیلات و مشوق‌ها ندارد و خود ذوق و استعدادش را منبع کلام می‌داند. همچنین، به زیبایی و شیرینی کلامش اشاره می‌کند و از نیروی درونش به عنوان راهنمای زندگی‌اش یاد می‌کند. در نهایت، او بر این باور است که حرف‌های بی‌فایده و قیل و قال‌ها بر دل‌های روشن تاثیر منفی دارند و زیبایی را در سادگی و حقیقت می‌جوید.