غزل شمارهٔ ۱۷۷۶ صائب

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به تضاد بین درد و زیبایی، و همچنین ظواهر و باطن می‌پردازد. او از زیبایی‌هایی که ناشی از شکیبایی و تحمل درد است سخن می‌گوید و از بی‌توجهی مردم به عمق وجود دیگران انتقاد می‌کند. شاعر هشدار می‌دهد که عشق می‌تواند به رسوایی منجر شود و از سوگند و ناله‌ای که از روی درد برخاسته است، تقدیر می‌کند. او همچنین به این نکته اشاره دارد که چگونه ممکن است حتی یک شخص که بر روی احساساتش کنترل دارد، نتواند از گریه کردن جلوگیری کند. به‌طور کلی، شعر به بررسی احساسات عمیق و واقعی در قیاس با ظواهر می‌پردازد.