غزل شمارهٔ ۱۹۷۶ صائب

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به درد و رنجی که از دست دادن چیزی برایش به وجود آمده، اشاره می‌کند. او از احساسات عمیق خود درباره جسم و روحش سخن می‌گوید و می‌گوید که استخوان‌هایش به خاطر مشکلاتش نمایان شده است. همچنین بر این نکته تأکید می‌کند که با وجود درد و رنج، هنوز اعتقاد دارد که بهتر است از طاعت و بندگی دست بردارد تا آهی دردناک از دل برآورد. در پایان، خطاب به کسی که در زندگی‌اش نقش مهمی دارد، اشاره می‌کند که او ناخدای سفینه زندگی‌اش است و همه چیز به دست اوست. این شعر به خوبی حس ناامیدی و نیاز به دلسوزی را منتقل می‌کند.