غزل شمارهٔ ۲۱۸۴ صائب

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به احساسات عمیق عاشقانه و درد جدایی اشاره دارد. شاعر به بی‌حیایی و بی‌ادبی معشوق اشاره می‌کند و از یک طرف، از زیبایی‌ها و خصوصیات او سخن می‌گوید و از طرف دیگر، به کمبود شادی و لذت در زندگی‌اش اشاره می‌کند. او می‌گوید که عشق و محبتش به معشوق فراتر از ظاهر است و هیچ چیز جز دل شب نمی‌تواند این راز را درک کند. همچنین او به دردی که عشق به همراه می‌آورد، اشاره کرده و می‌گوید که حتی در دیوانگی‌اش، سنگ ملامت دنیا را تحمل می‌کند. در نهایت، او می‌گوید که هیچ‌چیز نمی‌تواند به زیبایی معشوق نزدیک شود.