غزل شمارهٔ ۲۶۰۴ صائب

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف حالاتی از عشق و نیایش می‌پردازد. شاعر از جذابیت‌های عشق و پرسمان‌های دورن‌ساز آن سخن می‌گوید. او به دو زلف معشوقه‌اش اشاره می‌کند که مانند عود خام در آتش می‌سوزد و زیبایی لبخند معشوقه‌اش را با صبحی تازه مقایسه می‌کند. شاعر به انحای مختلف به تداخل عشق و درد و زیبایی اشاره دارد و به وضوح بیان می‌کند که در این بزم عشق، عقل و هوش آدمی از بین می‌رود و انسان به بی‌خبری و مستی می‌رسد. در نهایت، او به جنون ناشی از عشق پرداخته و می‌گوید که در هنگامه‌ای که دادی از دل عاشق به گوش می‌رسد، شور و شوق بیشتری ایجاد می‌شود.