غزل شمارهٔ ۲۶۶۶ صائب
صائب / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
هر که در راه طلب صادق بود واصل شود
راههای راست آخر محو در منزل شود
زردرویی در شراب بی خمار عشق نیست
روز محشر خون ما گلگونه قاتل شود
جسم خاکی چون کهن شود قابل تعمیر نیست
راست نتوان ساختن دیوار چون مایل شود
آب جوهر می شود درجوی تیغ آبدار
هر که با صاحبدلان پیوست صاحبدل شود
چربی پهلوست آبستن به رنج لاغری
روی در نقصان گذارد ماه چون کامل شود
سرعت سیلاب در آغوش پل گردد زیاد
چون دوتا گردید قامت، عمر مستعجل شود
لفظ نتواند حجاب معنی روشن شدن
کی غبار خط میان ما و او حایل شود؟
گر دو صد عاقل شود دیوانه صائب فارغم
می شوم دیوانه گر دیوانه ای عاقل شود!
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به مفهوم جستجوی صادقانه و اهمیتی که در پیوند با عشق و معانی عمیق زندگی دارد، اشاره می‌کند. شاعر بیان می‌کند که هر کس در مسیر طلب واقعی باشد، به مقصد خواهد رسید. همچنین، او به تغییرات درونی انسان‌ها و عدم امکان بازگشت به حالت قبل از دست رفتن جوانی و شور اشاره می‌کند. به تصویر کشیدن پروسه‌های طبیعی و روابط انسانی به عنوان راهی برای درک عمیق‌تر از معنا و حقیقت زندگی، از دیگر نکات مهم این شعر است. به طور کلی، شعر نمادی از تلاش برای شناخت و نزدیک شدن به حقیقت و عشق واقعی است.