غزل شمارهٔ ۳۰۰۱ صائب
صائب / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)
مرا پیمانه کی سیر از شراب ناب می‌سازد؟
کجا ریگ روان را شبنمی سیراب می‌سازد؟
سفیدی‌های مو گفتم پر و بالم شود، غافل
که غفلت بادبان را پرده‌های خواب می‌سازد
به دریا می‌رساند سیل خاک پای در گل را
خوشا احوال آن سالک که دل را آب می‌سازد
ز هر خامی نمی‌آید فریب پختگان دادن
تسلی کی دل پروانه را مهتاب می‌سازد؟
لطیف افتاده و بی‌رنگ چندان آب این دریا
که ماهی را ز هجر خویشتن قلاب می‌سازد
عبث خم در خم من دارد آن ابر و کمان صائب
دل هرجایی من کی به یک محراب می‌سازد؟
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این شعر به بررسی تجربیات انسانی و معنوی می‌پردازد. او با استفاده از تصاویر زیبا و نمادین، به موضوعاتی همچون سرخوشی، غفلت، و سفر روحانی اشاره می‌کند. ابتدا، او به شراب و تاثیرات آن بر زندگی اشاره می‌کند و بعد به زیبایی‌های طبیعی و روحانی می‌پردازد. او در ادامه متوجه می‌شود که سالک راستین کسی است که دل را با محبت و آب زندگی سیراب می‌کند. در نهایت، او به بی‌ثمری برخی امور اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که در زندگی، دل باید به سمت اهداف بلند روحانی و رسیدن به خداوند بگردد. شعر در نهایت به جستجوی معنا و حقیقت در زندگی انسانی اشاره دارد.