غزل شمارهٔ ۳۵۱۲ صائب
صائب / غزلیات / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)
همه از تاب کمر در خم ایمان دارند
چه خرام است که این سرو نژادان دارند
چون به نیرنگ دل از موی شکافان نبرند؟
صد زبان در دهن این غنچه دهانان دارند
شعله ای هست ز خونگرمی باطن همه را
همچو فانوس چراغی ته دامان دارند
بوسه شان چاشنی عمر ابد می بخشد
آب حیوان همه در چاه زنخدان دارند
خرمن کهنه گل چند توان داد به باد؟
خرمن آن است که این مور میانان دارند
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر درباره زیبایی و سحر شخصیت انسان‌ها است که با عشق و جذابیت خاصی به زندگی و رابطه‌ی عاطفی اشاره دارد. شاعر به قدرت کلمات و احساسات در دل‌ها و روابط اشاره می‌کند و به تصویر کشیدن حسی عمیق از عشق و زیبایی در کلام تاکید می‌کند. او همچنین به ارزش بوسه و تأثیر آن بر عمر و زندگی اشاره می‌کند و در نهایت به این نتیجه می‌رسد که زیبایی واقعی در درون انسان‌ها و ارتباطاتشان نهفته است.