غزل شمارهٔ ۳۶۱۶ صائب

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از درد و رنجی درونی سخن می‌گوید که ناشی از عشق و شوق است. او به سینه‌اش اشاره می‌کند که پر از تیرهای درد است و ناله‌هایش از عمق دلش برمی‌خیزد. شاعر به بی‌فایده بودن تلاش برای تغییر تقدیر و روزگار اشاره می‌کند و می‌گوید هیچ‌کس نمی‌تواند به خوبی تقدیر را درک کند. او دل رمیده‌اش را به نگاهی از معشوقش می‌سپارد و به زودگذری روزی و برکت زندگی می‌پردازد. در پایان، شاعر به حقیقت مردانگی و ارزش‌های انسانی اشاره می‌کند و می‌گوید که در زندگی نباید به افکار بی‌اهمیت توجه کرد.