غزل شمارهٔ ۴۷۱۵ صائب
صائب / غزلیات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
سنجیدگی ز هیچ سبکسر طمع مدار
از بادبان گرانی لنگر طمع مدار
دیدی به ماه مصرز اخوان چهارسید
زنهار دوستی زبرادر طمع مدار
افیون خمار باده خونگرم نشکند
ازدایه مهربانی مادر طمع مدار
با عمر جاودان نشودجمع سلطنت
آب خضر زجام سکندر طمع مدار
حاصل دهد ز دانه فشانی زمین پاک
بی ابر از صدف در و گوهر طمع مدار
در چشم مور ملک سلیمان چه می کند؟
وسعت ازین جهان محقر طمع مدار
از دل مجو به سینه سوزان من قرار
خودداری از سپند به مجمر طمع مدار
نبود صفای حسن گلوسوز را زوال
واسوختن ز هیچ سمندر طمع مدار
دادند چون ترا دل روشن درین سرا
زنهار روشنایی دیگر طمع مدار
فیض از سیاه کاسه به سایل نمی رسد
از جام لاله باده احمر طمع مدار
دست دعاست حاصل آزادگان وبس
صائب ثمر ز سرو و صنوبر طمع مدار
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به موضوعات مختلفی از جمله طمع، دوستی، و تلاش برای دستیابی به ارزش‌های والا می‌پردازد. شاعر به خواننده هشدار می‌دهد که از هر گونه طمع و آرزوهای سطحی خودداری کنند. او می‌گوید سنجیدگی و دقت در زندگی مهم است و نباید به چیزهای فریبنده و بی‌ارزش دل بست. همچنین به تضاد میان زیبایی‌های واقعی و ظاهری اشاره می‌کند و می‌گوید تنها در دل‌های پاک و با تلاش می‌توان به حقیقت و آرامش دست یافت. در نهایت، شاعر بر این باور است که خوشبختی و آزادگی تنها از طریق معنویت و خودداری از خواسته‌های غیرواقعی به دست می‌آید.