غزل شمارهٔ ۴۸۲ صائب

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به توصیف حال و هوای روز قیامت و فتنه‌های آن می‌پردازد. او می‌گوید که فتنه در خانه‌ی دل‌ها و در پس پرده‌ها مستتر است. بر این اساس، کسی که از پرده‌ی ناموس بیرون می‌آید، نشان از به هم ریختگی و شگفتی دارد. در جمعی که قیامت را به تماشا نشسته‌اند، نفس‌ها به تنگنای پایانی نزدیک می‌شود. شاعر همچنین به حالِ دل‌های وحشی و بی‌قید اشاره می‌کند که همچون شکاری در کمین هستند. در اینجا، خاکساری و نزول به زمین در برابر دشمن بیانگر مرارت‌هاست و آسمان عاجز از یاری خاکی‌هاست. در نهایت، شاعر به این نکته می‌رسد که دل‌های روشن و باارزش در فنای خود اختیار دارند و مرگ، همچون زهر زیر نگین پنهان است. دلی که پر از درد است، در روز قیامت نمایان می‌شود و در دست هر کسی در آن روز، گوهری نهفته است.