غزل شمارهٔ ۴۸۵۷ صائب
صائب / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
مرد صحبت نیستی، از دیده ها مستور باش
از بلا دوری طمع داری، ز مردم دور باش
نیستی چون می حریف صحبت تردامنان
در حجاب پرده زنبوری انگورباش
پیش شاهان قرب درویشان به ترک حاجت است
دست از دنیا بشو همکاسه فغفور باش
گر ترا بخشند از دست سلیمان پایتخت
در تلاش گوشه ویران خود چون مور باش
مور بی آزار دایم خون خود را می خورد
خانه پر شهد می خواهی، برو زنبور باش
بدر ازبیماری منت هلالی گشته است
از فروغ عاریت تا می توانی دور باش
تا نسازندت کباب از چشم شور اهل حسد
همچو عنقا صائب از چشم خلایق دور باش
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به ما توصیه می‌کند که در زندگی از خودنمایی و جلب توجه دیگران پرهیز کنیم. باید از مردم فاصله بگیریم و مانند زنبور در حجاب و دور از بلا زندگی کنیم. در پیشگاه قدرتمندان، باید همچون درویشان بی‌نیاز باشیم و از دنیا دل بکنیم. همچنین یادآوری می‌شود که بهتر است در گوشه‌ای از زندگی خود، بی سر و صدا و مانند مور در تلاش باشیم. در نهایت، بر اهمیت دوری از حسادت و چشم‌زخم تأکید می‌شود و به ما می‌آموزد که باید از نگاه دیگران دور بمانیم تا آسیب نبینیم.