غزل شمارهٔ ۹۸۲ صائب
صائب / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
حلقه اطفال بهر اهل سودا بهترست
تنگنای شهر از دامان صحرا بهترست
گوشه گیران ایمن از آفات شهرت نیستند
در میان خلق بودن پیش دانا بهترست
آب و رنگ صورت ظاهر دو روزی بیش نیست
حسن اخلاق جمیل از روی زیبا بهترست
طوطی از حرف مکرر می کند دل را سیاه
پرده زنگار بر آیینه ما بهترست
فعل نیکو زشت می گردد ز نافهمیدگی
بخل در جای خود از احسان بیجا بهترست
پیش ما کز هر نگاهی پی به مضمون می بریم
از لب گویای خوبان، چشم گویا بهترست
کوزه لب بسته از خم پر شراب آید برون
خامشی پیش کریمان از تقاضا بهترست
نیست جفت ناموافق را علاجی جز طلاق
با تو گر دنیا نسازد، ترک دنیا بهترست
از بصیرت نیست پوشیدن ز دنیا چشم خود
چشم عبرت بین اگر باشد، تماشا بهترست
قمری از پاس غلط دل برنمی دارد ز سرو
ورنه از سرو سهی آن قد رعنا بهترست
با دو رویان، یک جهت یکرنگ نتواند شدن
پیش عارف خار از گلهای رعنا بهترست
پیش چشم ما که منظورست حسن عاقبت
خط مشکین صائب از زلف چلیپا بهترست
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به مقایسه ویژگی‌ها و ارزش‌های مختلف می‌پردازد و در هر بیت به نوعی نکته‌ای اجتماعی یا اخلاقی را مطرح می‌کند. شاعر بر این باور است که برخی از اشیاء و ویژگی‌ها نسبت به دیگران ارزش بیشتری دارند. به عنوان مثال: - حلقه اطفال به اهل سودا یعنی کسانی که مشغول تجارت‌اند، خوب‌تر است. - زندگی در طبیعت برای آرامش و امنیت بهتر از زندگی در شهر شلوغ است. - حسن اخلاق و رفتار از زیبایی ظاهری مهم‌تر است. - درک صحیح از اعمال و نیکوکاری در جای خود به مراتب از احسان بیجا بهتر است. شاعر به اهمیت بینش و بصیرت در زندگی اشاره می‌کند و از خاموشی در برابر افراد بزرگوار تمجید می‌کند. او همچنین به این نکته توجه دارد که طلاق برای جفت‌های ناموافق راهی بهتر از ادامه زندگی است. در کل، این شعر تأکید بر اصول اخلاقی و انسانی دارد و بر لزوم تفکر عمیق در ارزش‌ها و روابط اجتماعی تاکید می‌کند.