شمارهٔ ۱۹۰ صائب

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، شاعر از درد و اندوه ناشی از عشق سخن می‌گوید. او اشاره می‌کند که ناله و گریه‌اش باعث شده، جشن عشق به مصیبت تبدیل شود. اشک‌های او همچنین به دلایل دیگر نیز سبب ناراحتی می‌شود. زخم‌های ناشی از عشق دوباره تازه شده و نسیم صبح زلف دلخواه او را می‌شوید.