شمارهٔ ۲۰۷ صائب

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از احساس حسرت به خاطر رفتن محبوب صحبت می‌کند. چمن و گل در غم دوری او مانده‌اند و بلبل همچنان به دنبال زیبایی‌های او می‌گردد. طوطی به رغم زیبایی که رویش می‌نهد، در واقع تنها به تقلید مشغول است و نمی‌تواند زیبایی واقعی را وصف کند. زاغ نیز با صدای بلند از غم جدایی می‌خواند و تنها خارهایی از گلستان محبوب باقی‌مانده است. در نهایت، شاعر از دست تقدیر و دشمنی که او را به زحمت کشیده، شکایت دارد و احساس می‌کند نوبت او برای جستجوی محبوبش به پایان رسیده است.