شمارهٔ ۳۴۷ صائب
صائب / متفرقات / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
چو دست خود به دعا می پرست بردارد
به باغ گریه کنان تاک دست بردارد
دعای صبح بناگوش بی اثر شده است
دگر کسی به چه امید دست بردارد؟
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به دعا و نیایش اشاره می‌کند و ابراز می‌کند که دعا و درخواست از خداوند شاید بی‌اثر شده است. او به این نکته می‌پردازد که دیگران به چه امیدی دعا کنند، زمانی که نتیجه‌ای نمی‌بینند. همچنین، اشک و غم به عنوان نشانه‌ای از ناامیدی در زندگی به تصویر کشیده شده است.