نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۴۷۴ صائب

صائب / متفرقات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)

سرمه یعقوب را مالیده گرد دامنش

دست برده است از ید بیضا بیاض گردنش

عشق در هر دل که افروزد چراغ دوستی

برق چون پروانه می گردد به گرد خرمنش

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این بیت‌ها، شاعر به زیبایی‌های عشق و محبت اشاره می‌کند. اولین خط نشان‌دهنده‌ی زیبایی و زینت بخشی عشق است که مانند سرمه بر دامن یعقوب می‌درخشد. در خط دوم، عشق را به نوعی جادو و قدرتی فراتر از طبیعت تشبیه می‌کند که می‌تواند افراد را به هم نزدیک کند. در نهایت، شاعر می‌گوید هر دل که عشق در آن شعله‌ور شود، مانند پروانه‌ای در اطراف محبت می‌چرخد و به زیبایی آن افزوده می‌شود.