شمارهٔ ۵۸۹ صائب
صائب / متفرقات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
صبر مرا حواله به سیماب می کنی
دلداری سفینه به گرداب می کنی
ما همچو داغ لاله سیه روزگار و تو
سیر سمن فشانی مهتاب می کنی
بیدار می کنند به آواز بوسه ات
در دامن فرشته اگر خواب می کنی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر از احساسات عاطفی و روابط عاشقانه صحبت می‌کند. او به صبر خود در برابر سختی‌ها اشاره می‌کند و از طرف مقابل می‌خواهد که به او دلگرمی دهد. شاعر خود را مانند گل لاله‌ای با داغ‌های کهنه توصیف می‌کند و نگران است که عشق او نادیده گرفته شود. همچنین به زیبایی بوسه‌ها و تاثیر آنها در بیدار کردن احساسات اشاره می‌کند و به دنبال آرامشی است که می‌تواند از عشق به دست آورد.