شمارهٔ ۶۶۰ صائب
صائب / متفرقات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
صبر مرا حواله به سیماب می کنی
دلداری سفینه به گرداب می کنی
ما همچو داغ لاله سیه روزگار و تو
سیر سمن فشانی مهتاب می کنی
بیدار می کنند به آواز بوسه ات
در دامن فرشته اگر خواب می کنی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این ابیات از انتظار و ناسازگاری می‌گوید. او از صبر و تحمل خود سخن می‌گوید که به سیمای کسی حواله می‌شود و در عین حال حسرت و ناغاهی را در زندگی خود احساس می‌کند. شاعر به تضاد بین حال و آینده اشاره می‌کند و به زیبایی و آرامش رویایی اشاره دارد که تنها با بوسه‌ای از معشوق بیدار می‌شود. در نهایت، او در دایره‌ی رنج و انتظار احساس می‌کند که زندگی همچنان ادامه دارد.