نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۱۸۵ سعیدا

سعیدا / غزلیات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)

شوخ ما رسم قیل و قال گرفت

عاشقان را زبان حال گرفت

هر که دیوان خط و خال تو دید

شادمان گشت حسب حال گرفت

سرو قد تو در کنار دلم

جای تو کرد خوش کمال گرفت

از کریمان روزگار امروز

ای خوشا آن که انفعال گرفت

خاطرم از خیال چون و چرا

در سخن چون زبان لال گرفت

یاد نخل غمت سعیدا کرد

ریشه ها در دل این نهال گرفت

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره‌ی عشق و تأثیر آن بر احوالات عاشقانه است. شاعر به زیبایی و جذابیت محبوبش اشاره می‌کند و می‌گوید که عشق سبب شادمانی و زبان‌حال عاشقان شده است. همچنین، عشق باعث شده که او از هر گونه تردید و سؤال دور شود و فقط به یاد محبوبش فکر کند. احساسات عمیق او نسبت به محبوبش مانند یاد باغ نخل غم‌انگیز است که ریشه‌اش در دل او وجود دارد. به‌طور کلی، این شعر به زیبایی و قدرت عشق و تأثیرات آن بر زندگی و احساسات انسان‌ها می‌پردازد.