غزلیات — دیوان اشعار سعیدا

Name: غزلیات — دیوان اشعار سعیدا
Author: سعیدا

سعیدا / دیوان اشعار

فهرست شعرها

شمارهٔ ۸ — سودم به خاک پایش روی نیاز خود را
شمارهٔ ۴ — نه همین طوق گلو حلقهٔ جام است اینجا
شمارهٔ ۲ — مرا دردی است بی درمان که نی سر دارد و نی پا
شمارهٔ ۳ — مردمی، فهم، ادا، ترس خدا، رحم بجا
شمارهٔ ۵ — به رخ مهر جهان آرا به گیسو چون شب یلدا
شمارهٔ ۷ — الهی حل مگردان تا قیامت مشکل ما را
شمارهٔ ۱ — چو بو دهد صبحم به دست باد صبا
شمارهٔ ۶ — گداخت سیم وش آن شوخ سیمبر ما را
شمارهٔ ۱۴ — بیرون ز سینه طرح مینداز داغ را
شمارهٔ ۱۱ — تا شانه شد مشاطه گر آن زلف عنبربیز را
شمارهٔ ۹ — حکم سخن ندادم هر دم زبان خود را
شمارهٔ ۱۰ — عشق عالمسوز ما بر هم زند تدبیر را
شمارهٔ ۱۲ — مصور چون به تصویر آورد موی میانش را
شمارهٔ ۱۵ — در فصل غیر یافته ام من وصال را
شمارهٔ ۱۶ — تا شد حکیمم عشق او با درد شد الفت مرا
شمارهٔ ۱۳ — پاس گر می داشتم شب های تار خویش را
شمارهٔ ۱۸ — همچو ساغر تا به لب همدم نمی‌سازد مرا
شمارهٔ ۱۷ — لب وانشد به ذکر، ز بیم ریا مرا
شمارهٔ ۲۰ — انگشت تعرض نرسیده سخنم را
شمارهٔ ۲۱ — مکن سؤال ز هر بی وفا وفای مرا
شمارهٔ ۱۹ — دست گیرید ساغر غم را
شمارهٔ ۲۳ — زمین شوره، ای جان، کی شناسد قدر باران را؟
شمارهٔ ۲۴ — نیت قرآن بستم طوف کوی جانان را
شمارهٔ ۲۲ — به آب دیده کنم سبز، خط ریحان را
شمارهٔ ۲۷ — نتوان یافت به خود منزل و مأوای تو را
شمارهٔ ۲۸ — تا کمند وحدت دل کرده ام موی تو را
شمارهٔ ۳۲ — راه رفتن کس نفرماید ز پا افتاده را
شمارهٔ ۲۹ — نمی دانم چرا کج بسته اند آیین ابرو را
شمارهٔ ۳۰ — خط یاقوت لعلش تا نمود آن مصحف رو را
شمارهٔ ۳۱ — ز مجنون پرس اگر خواهی سراغ چشم آهو را
شمارهٔ ۲۵ — چین فدا باد زلف پرچین را
شمارهٔ ۲۶ — هر که دارد دل چون آینه سیمای تو را
شمارهٔ ۳۷ — نیست دل مأیوس دارد در پی خود روز، شب
شمارهٔ ۳۳ — بشکند آن تندخو چون آستین جامه را
شمارهٔ ۳۶ — شد عمرها که از نظر افتاده خواب ما
شمارهٔ ۳۵ — رفتار محال است ز کوی تو کسی را
شمارهٔ ۳۸ — ما را اگرچه [خوار] نمود افتقار ما
شمارهٔ ۴۰ — جلا می دهد سینه را اخگر ما
شمارهٔ ۳۹ — بی غم نفسی نیست دل باخبر ما
شمارهٔ ۳۴ — راه در معموره ها گر نیست این دیوانه را
شمارهٔ ۴۳ — رو به هر کوهی نماید طور می‌دانیم ما
شمارهٔ ۴۸ — شور عشق است و جنون حاصل و سرمایهٔ ما
شمارهٔ ۴۵ — برد آرزو خرمن ما خوشه چین ما
شمارهٔ ۴۴ — چون تیر پیچ و تاب ندارد کمان ما
شمارهٔ ۴۶ — جز لاله نیست چشم سیاهی به راه ما
شمارهٔ ۴۷ — بیجا نمی خلد به دلی تیر آه ما
شمارهٔ ۴۱ — برتر از عرش است ای عشاق، سِیران شما
شمارهٔ ۴۲ — جامع رشک جنان فیض اثر دیدیم ما
شمارهٔ ۵۵ — تا کجا رفتار دلجوی تو را دیده است آب
شمارهٔ ۵۰ — ظهور نعمت منعم بود گدایی ما
شمارهٔ ۵۴ — با تهی دستی علو همت است این از حباب
شمارهٔ ۴۹ — بی رمز درد، کس نشود آشنای ما
شمارهٔ ۵۶ — روشنگر زمان و زمین است آفتاب
شمارهٔ ۵۱ — ای خیره چو نرگس ز جمال تو نظرها
شمارهٔ ۵۳ — سرگشتهٔ تو خم نکند سر به هیچ باب
شمارهٔ ۵۲ — نگاهی جانب ما کن که قربانت شود جان‌ها
شمارهٔ ۶۳ — دیوانه شدم باز جنون می کنم امشب
شمارهٔ ۶۴ — تو جان و من به جانت گشته طالب
شمارهٔ ۵۹ — ساقی مکن دریغ ز پیر و جوان شراب
شمارهٔ ۶۲ — غنچه کی وامی کند چشم دل خود را ز خواب
شمارهٔ ۶۱ — در میان ما و او شد حسن بی پروا نقاب
شمارهٔ ۵۸ — کاکل کمند زلف تو شد دام آفتاب
شمارهٔ ۶۰ — عشق پرشور است و ما پراضطراب
شمارهٔ ۵۷ — در خم هر حلقهٔ زلفش رهین است آفتاب
شمارهٔ ۶۵ — از پیر همت و کرمی ای جوان طلب
شمارهٔ ۶۶ — شبی که مست بیاید به خواب من مطلوب
شمارهٔ ۷۰ — در بزم عشق نشئهٔ تأثیر صحبت است
شمارهٔ ۷۱ — نازک دلی که آینه دار نزاکت است
شمارهٔ ۷۲ — باده نوشی و غزلخوانی دیوانه بجاست
شمارهٔ ۶۸ — صبحدم شیری که مهر دایه ام در کام ریخت
شمارهٔ ۶۷ — روی تو چو از پیش نظر پرده برانداخت
شمارهٔ ۶۹ — گفتگوی حشر راحت از دل دیوانه ریخت
شمارهٔ ۷۶ — حرف هر کس ز فکر خام خود است
شمارهٔ ۷۹ — حلب شهر و نعیما شهریار است
شمارهٔ ۸۰ — چون دل دلیل نیست تن و [دل] برابر است
شمارهٔ ۷۴ — آه گرمی که به یاد تو ز دل ها برخاست
شمارهٔ ۷۳ — یار را از من چه می‌پرسی بپرس از دل کجاست
شمارهٔ ۷۵ — به طوف کوی تو آن شب که دل ز جان برخاست
شمارهٔ ۷۷ — مدح رخ زیبای تو عنوان سعیداست
شمارهٔ ۷۸ — هر آن دلی که به زلف بتی گرفتار است
شمارهٔ ۸۲ — هر کجا مینا و جامی از می گلگون پر است
شمارهٔ ۸۵ — هر زمان بر سر پرشور هوای دگر است
شمارهٔ ۸۸ — به پیش چشم من دریا چه چیز است
شمارهٔ ۸۱ — صورت اندیش کی از معنی ما باخبر است؟
شمارهٔ ۸۳ — دارم بتی و سجده اش ای دل نهانی بهتر است
شمارهٔ ۸۷ — دل ناخدای بحر تماشای دیگر است
شمارهٔ ۸۴ — هر زمان دل را هوای کوی جانان بر سر است
شمارهٔ ۸۶ — عاشقان را در جهان فکر و خیال دیگر است
شمارهٔ ۹۵ — آن را که هوای رخ خوب تو تولاست
شمارهٔ ۹۴ — بی ظرف را شراب شرربار، مشکل است
شمارهٔ ۹۶ — آنچه می دانی تو در باطن نهان اظهار ماست
شمارهٔ ۸۹ — در خرابات مغانم جا بس است
شمارهٔ ۹۱ — هر شیوه ای که هست در این جا بجا خوش است
شمارهٔ ۹۰ — حرف آن لب شنفتنم هوس است
شمارهٔ ۹۲ — از خس و خار حوادث قلب ما را کی صفاست
شمارهٔ ۹۳ — باعث آمدن روح به ابدان، عشق است
شمارهٔ ۱۰۳ — چه شور است این که در کاشانهٔ ماست
شمارهٔ ۱۰۲ — نه همین خندهٔ گل از پی نشو است و نماست
شمارهٔ ۹۷ — آن خانه برانداز که خود راهبر ماست
شمارهٔ ۱۰۱ — آن که نامش جان جانان است آن جانان ماست
شمارهٔ ۹۸ — هر چیز که رو می دهد از ماست که بر ماست
شمارهٔ ۱۰۴ — جولانگه معنی دل هشیار نعیم است
شمارهٔ ۹۹ — صافیدلی چو آینه در این زمان کم است
شمارهٔ ۱۰۰ — آن آفرین جهان که نگهدار عالم است
شمارهٔ ۱۰۹ — چشمم ز گریهٔ دل ناکام روشن است
شمارهٔ ۱۱۲ — فتادگی چو نگین، نقش دلنشین من است
شمارهٔ ۱۱۱ — شرابخانهٔ معنی،‌دل بهوش من است
شمارهٔ ۱۰۸ — وعظ ما ناگفتن است و درس ما ناخواندن است
شمارهٔ ۱۱۰ — عقل هندوی میفروش من است
شمارهٔ ۱۰۵ — در خانه ای که جای کسی نیست جای ماست
شمارهٔ ۱۰۷ — جامه از رنگ و از گلشن بدن است
شمارهٔ ۱۰۶ — جفاهای نگاهش ظاهر از لب های خندان است
شمارهٔ ۱۱۴ — خم در خروش و جوش ز خمیازهٔ من است
شمارهٔ ۱۱۵ — آنچه در شش جهات گردون است
شمارهٔ ۱۱۶ — در مبند بر رویم سجده گاه من این است
شمارهٔ ۱۱۷ — خم گر ز باده جرعه فشانی کند رواست
شمارهٔ ۱۱۸ — از راه دیده دل بر جانان رود رواست
شمارهٔ ۱۱۹ — گردون مروتی به فقیران نداشته است
شمارهٔ ۱۱۳ — شادی هر دو جهان از دل غمگین من است
شمارهٔ ۱۲۰ — چشمش همین نه دین و دل از ما گرفته است
شمارهٔ ۱۲۵ — ز بس به راه تو دل بر سر دل افتاده است
شمارهٔ ۱۲۲ — کسی که چشم تو را شوخ و دلربا گفته است
شمارهٔ ۱۲۴ — در پی آن زلف ای دل چون تو بس افتاده است
شمارهٔ ۱۲۸ — غافل از دین شیوهٔ خود رسم و آیین کرده است
شمارهٔ ۱۲۶ — چشم او در بردن دل بی گناه افتاده است
شمارهٔ ۱۲۳ — عمری است سرو تا به وفا ایستاده است
شمارهٔ ۱۲۱ — آن [چشم] دل سیه که [زمامم] گرفته است
شمارهٔ ۱۲۷ — غم دماغم را پریشان کرده است
شمارهٔ ۱۳۰ — هوشیار ای دل که او مست می ناب آمده است
شمارهٔ ۱۳۳ — در محیط دین ز بس کشتی تبه گردیده است
شمارهٔ ۱۳۴ — هر گوهر سخن که به ساحل رسیده است
شمارهٔ ۱۳۱ — آسمانم تکیه گاه من بدن گردیده است
شمارهٔ ۱۳۲ — عندلیب روح را تن آشیان گردیده است
شمارهٔ ۱۳۶ — عالم ز دستگاه کمالش نمونه ای است
شمارهٔ ۱۲۹ — نگاه شوخ [و] دل ساده روبه‌رو شده است
شمارهٔ ۱۳۵ — نور شکوه حق ز مقابل رسیده است
شمارهٔ ۱۳۸ — دلم به تیر ملامت نشانهٔ عجبی است
شمارهٔ ۱۴۰ — گل مست و بلبلان شاد امروز روز خوبی است
شمارهٔ ۱۴۴ — چاک پیراهن یار و نظر پاک، یکی است
شمارهٔ ۱۴۳ — گردون، گلیم کهنهٔ غمخانهٔ کسی است
شمارهٔ ۱۳۹ — گریه در بزم یار، بی ادبی است
شمارهٔ ۱۳۷ — جنت ز سر کوی تو یک صحن خرابی است
شمارهٔ ۱۴۱ — آفتاب از نفس صبح قیامت اثری است
شمارهٔ ۱۴۲ — گرچه زلفت به میان بسته به یک زنجیری است
شمارهٔ ۱۴۶ — فلک بر سر بی سران پرچمی است
شمارهٔ ۱۴۵ — کرم عام تو با محرم و بیگانه یکی است
شمارهٔ ۱۴۸ — امروز که نوبهار معنی است
شمارهٔ ۱۴۷ — تنها نه خال عارض آن ماه، دیدنی است
شمارهٔ ۱۵۲ — باخبر باش که از حال خبرداری هست
شمارهٔ ۱۵۱ — نشئهٔ آب حیات از لعل شکرکام اوست
شمارهٔ ۱۴۹ — همین نه شیوهٔ خوبان طریق خودرایی است
شمارهٔ ۱۵۰ — نگشت کار ز بخت سیاهتاب، درست
شمارهٔ ۱۵۸ — یار ما خوب است اما خوب نیست
شمارهٔ ۱۶۰ — مقصد از گردیدن شیب و فرازم سیر نیست
شمارهٔ ۱۵۵ — می از انگور شد میخانه از کیست؟
شمارهٔ ۱۵۴ — جستجوی جان جانان کن که جان پیداست کیست
شمارهٔ ۱۵۳ — تا با تو از آن گوشهٔ ابرو نظری هست
شمارهٔ ۱۵۶ — شایستهٔ درگاه تو هر بی سر و پا نیست
شمارهٔ ۱۵۹ — در خراباتی که راه هستی و پندار نیست
شمارهٔ ۱۵۷ — ترسم ز دیده ای که در او هیچ خواب نیست
شمارهٔ ۱۶۲ — صاحب نفسی را که اثر در نفسش نیست
شمارهٔ ۱۶۸ — منظور من جز او چه بود در نظر که نیست
شمارهٔ ۱۶۶ — کار اهل الله را طعن از کسی زیبنده نیست
شمارهٔ ۱۶۴ — ز عالمش چه خبر آن که او پریشان نیست
شمارهٔ ۱۶۵ — جامه جز گردون اطلس در بر آزاده نیست
شمارهٔ ۱۶۷ — عاشقان را رخصت دیدار آن مه پاره نیست
شمارهٔ ۱۶۳ — بی ساخته در اهل کرم رسم کرم نیست
شمارهٔ ۱۶۱ — گر برد از هوش زان چشم سیه تقصیر نیست
شمارهٔ ۱۶۹ — نیست روزی که این منادی نیست
شمارهٔ ۱۷۵ — به آن خدا که جهان را جز او خدایی نیست
شمارهٔ ۱۷۱ — لامکانی تو و امکان تو بی چیزی نیست
شمارهٔ ۱۷۰ — بجز از بخل در این دور زمان چیزی نیست
شمارهٔ ۱۷۶ — از ره عیش و نشاط، ای چرخ گردیدن نداشت
شمارهٔ ۱۷۲ — به سوی کوی تو را نگاه خالی نیست
شمارهٔ ۱۷۴ — خاطر جمع بجز عالم یکتایی نیست
شمارهٔ ۱۷۳ — مرا دمی نفسی لحظه ای و آنی نیست
شمارهٔ ۱۸۳ — در شکنج زلف او دل تاب نتواند گرفت
شمارهٔ ۱۷۸ — رخ نمودی و جهان در نظرم دیگر گشت
شمارهٔ ۱۷۹ — دیده ای کان صبح را در خواب یافت
شمارهٔ ۱۸۴ — دل ز تکرار بهشت حور از کوثر گرفت
شمارهٔ ۱۷۷ — می توان جان باخت اما از وفا نتوان گذشت
شمارهٔ ۱۸۱ — گر ز عالم داد یا بیداد یا بر باد رفت
شمارهٔ ۱۸۰ — کلیم الله زد فریاد چون بر طور سینا رفت
شمارهٔ ۱۸۲ — ما را نمود روی وز ما رونما گرفت
شمارهٔ ۱۹۱ — چند ای عمامه داران بر سر دستار، بحث
شمارهٔ ۱۸۵ — شوخ ما رسم قیل و قال گرفت
شمارهٔ ۱۸۸ — دلم به گرمی عشق تو باغ باغ شکفت
شمارهٔ ۱۸۶ — دل بسکه چشم شوخ تو را نام می‌گرفت
شمارهٔ ۱۹۰ — ز من جان خواست جانان گفتمش از جان به جان منت
شمارهٔ ۱۹۲ — خلقی که می کنند به آب مدام بحث
شمارهٔ ۱۸۹ — جوهر تیغی که من بر آن کمر می‌بینمت
شمارهٔ ۱۸۷ — هر که آمد عمر خود را صرف سامان کرد و رفت
شمارهٔ ۱۹۳ — مگذار در حریم خرابات، پای بحث
شمارهٔ ۱۹۹ — از دم تیغ قضا شیر مکیده است صبح
شمارهٔ ۱۹۴ — به بستن کمرش نیست آن میان باعث
شمارهٔ ۱۹۶ — رفتم حباب وار ز خود در هوای موج
شمارهٔ ۱۹۷ — تا کرد آن پریرخ و نامهربان خروج
شمارهٔ ۱۹۵ — خوشم به این مرض و انحراف طبع و مزاج
شمارهٔ ۱۹۸ — دور است و همین باغ و بهاری و دگر هیچ
شمارهٔ ۲۰۰ — دیدهٔ غفلت گشا دریاب فیض نور صبح
شمارهٔ ۲۰۷ — بندی چرا میان عداوت به کین چرخ؟
شمارهٔ ۲۰۶ — مکن به روی دلارام من نظر گستاخ
شمارهٔ ۲۰۱ — زینهار چون حباب مپرس از نشان صبح
شمارهٔ ۲۰۳ — شکست رونق آیینه را صفای قدح
شمارهٔ ۲۰۸ — تنی بغیر عمل شد برای جان، دوزخ
شمارهٔ ۲۰۲ — هرگز ندیده ام گرهی بر جبین صبح
شمارهٔ ۲۰۴ — چو دید جسم مرا جای آرمیدن، روح
شمارهٔ ۲۰۵ — به گوش عرش ز حق می رسد به لفظ فصیح
شمارهٔ ۲۱۱ — هر آن که روی تو را رنگ ارغوانی داد
شمارهٔ ۲۱۵ — چون من بلندنظر گاه گاه می افتد
شمارهٔ ۲۰۹ — ای خضر خو گرفته مذاقم به آب تلخ
شمارهٔ ۲۱۶ — هر که را راه سخن وا شده موسی گردد
شمارهٔ ۲۱۰ — مرا ز حلقهٔ آن دربه‌در پسند مباد
شمارهٔ ۲۱۲ — شیخ گر از سنت و فرضانه می‌یابد مراد
شمارهٔ ۲۱۳ — به آن برچیده دامان تهمت خونم کجا افتد
شمارهٔ ۲۱۴ — سعیدا از شکست سنگ اثر در مومیا افتد
شمارهٔ ۲۱۹ — خوشا دلی که چو آیینه جلوگاه تو گردد
شمارهٔ ۲۲۰ — زمین از اشک سرگردان من گرداب می‌گردد
شمارهٔ ۲۲۲ — چو از نور تجلی ساغری سرشار می‌گردد
شمارهٔ ۲۲۴ — ز راه عشقبازی این دل شیدا نمی‌گردد
شمارهٔ ۲۲۱ — ز بس بر سر خیال آن گل رخسار می‌گردد
شمارهٔ ۲۱۷ — نگریم بعد از این ترسم که دل خون جگر گردد
شمارهٔ ۲۲۳ — چه شور است این که بر گرد سر مخمور می‌گردد
شمارهٔ ۲۱۸ — عارف چو جهان سرکش مغرور نگردد
شمارهٔ ۲۲۷ — نه خوی از جبههٔ آن دلبر مغرور می بارد
شمارهٔ ۲۳۰ — ساغر از گردش ادوار چه پروا دارد
شمارهٔ ۲۲۶ — که طرف از این فلک فتنه بار می بندد
شمارهٔ ۲۲۸ — زبان بستهٔ ما صوت بی صدا دارد
شمارهٔ ۲۲۹ — به هر وادی که آبادی است آن وادی جفا دارد
شمارهٔ ۲۲۵ — در نظربازی من یار نهان می گردد
شمارهٔ ۲۳۱ — کسی ز سر میانش کجا خبر دارد
شمارهٔ ۲۳۲ — در این وادی که معموری نه دیوار و نه در دارد
شمارهٔ ۲۳۳ — کی دیدهٔ تر دارد سوزی که جگر دارد؟
شمارهٔ ۲۳۷ — به هنگام دعا زاهد نظر بر آسمان دارد
شمارهٔ ۲۳۴ — عاشق از خود چو رود عزت دیگر دارد
شمارهٔ ۲۳۵ — من از تخمین خاطر گفتمش چون مو کمر دارد
شمارهٔ ۲۳۹ — طفل است یار و چشمش با ما نظر ندارد
شمارهٔ ۲۳۶ — چه شور است این که دل از دست آن نامهربان دارد
شمارهٔ ۲۳۸ — مگر خبر ز دل خسته آن نگار ندارد
شمارهٔ ۲۴۰ — عالم ز خرابی سر تدبیر ندارد
شمارهٔ ۲۴۳ — مردی که در این ره، دل آگاه ندارد
شمارهٔ ۲۴۴ — سفر هوشوران زود تمامی دارد
شمارهٔ ۲۴۲ — چه غم آن مهر پیکر از چنان و از چنین دارد
شمارهٔ ۲۴۵ — هر که دارد صنمی جور و جفایی دارد
شمارهٔ ۲۴۶ — سرمه کی طاقت آن چشم پر از ناز آرد
شمارهٔ ۲۴۷ — جهان تو را به سر انکسار می آرد
شمارهٔ ۲۴۱ — گرچه دورم ز نظر، کی نظر از من دارد
شمارهٔ ۲۴۸ — صبحدم از شب وصل تو اثر می آرد
شمارهٔ ۲۵۰ — ذکر تو هوش [و] فکر تو از خویش می برد
شمارهٔ ۲۵۱ — در خاطری که آن بت عیار بگذرد
شمارهٔ ۲۵۲ — آشکار ز نظر یار نهان می گذرد
شمارهٔ ۲۵۳ — از یک نظر لطف که آن مهر لقا کرد
شمارهٔ ۲۵۵ — نشئهٔ سرشار چشم مست ساقی کار کرد
شمارهٔ ۲۵۶ — نشئهٔ سرشار چشم مست ساقی کار کرد
شمارهٔ ۲۵۴ — رفت از حریم دیده و دل را کباب کرد
شمارهٔ ۲۴۹ — چه [دلبری] است که هرگاه ناز می آرد
شمارهٔ ۲۶۲ — موج خیز گریهٔ ما چشم تر بار آورد
شمارهٔ ۲۵۹ — کام تا هست تو را کامروا نتوان کرد
شمارهٔ ۲۵۸ — داغ را چون لاله اجزای بدن خواهیم کرد
شمارهٔ ۲۶۴ — آنچه قسمت کرده هرکس روزی خود می‌خورد
شمارهٔ ۲۶۳ — نی همین در نی از آن لب ناله حسرت می‌خورد
شمارهٔ ۲۶۰ — خرمی ز این دو روزه جان نتوان کرد
شمارهٔ ۲۶۱ — دی صبا قصهٔ آن کاکل پیچان می کرد
شمارهٔ ۲۵۷ — در سواد خط خوبان بسکه دل شبگیر کرد
شمارهٔ ۲۶۹ — صدای خستگان جان و دل اندوهگین سوزد
شمارهٔ ۲۷۱ — مکن باور که نفس از جا ز سستی برنمی‌خیزد
شمارهٔ ۲۷۲ — مجنون به گرد خیمهٔ لیلی نمی رسد
شمارهٔ ۲۶۵ — چون ز خون عاشق آن رخساره گل، مل می‌خورد
شمارهٔ ۲۶۷ — رخش روزی که طعن رنگ با لعل بدخشان زد
شمارهٔ ۲۷۰ — اگر تو را هوس آیینه دار برخیزد
شمارهٔ ۲۶۸ — همت چو دست گیرد رطل گران توان زد
شمارهٔ ۲۶۶ — فیض از کوچهٔ معشوقه هوا می گیرد
شمارهٔ ۲۸۰ — اگر آن مه برآید صبح صادق، شام من باشد
شمارهٔ ۲۷۳ — تا چون نیم به لب، لب جانان نمی‌رسد
شمارهٔ ۲۷۷ — به ناز دل ز تو بردن خوش است خوش باشد
شمارهٔ ۲۷۴ — خوش آن روزی که سر در راه آن ناآشنا باشد
شمارهٔ ۲۷۶ — شوم دیوانه اش مجنون به من گر همسفر باشد
شمارهٔ ۲۷۵ — رخ زرد عشقبازان چمن و بهار باشد
شمارهٔ ۲۷۸ — مروت های گردون جور و احسانش ستم باشد
شمارهٔ ۲۷۹ — مانند کوی جانان کوی دگر نباشد
شمارهٔ ۲۸۱ — هر آن تنی که گرفتار پیرهن باشد
شمارهٔ ۲۸۴ — گر مطلب تو جنگ است صلح و صفا چه باشد
شمارهٔ ۲۸۳ — سیلی که در این راه گذر داشته باشد
شمارهٔ ۲۸۵ — کسی گرد کوی تو گردیده باشد
شمارهٔ ۲۸۷ — دل ها به یاد صحبت مستان کباب شد
شمارهٔ ۲۸۶ — به رو تو را چو خط مشکبار پیدا شد
شمارهٔ ۲۸۲ — می تلخ و چمن پرگل، ساقی نمکین باشد
شمارهٔ ۲۸۸ — نقاش طرح صورت آن را چسان کشد
شمارهٔ ۲۹۱ — آن نگاه آشنای مشکل آسانت چه شد
شمارهٔ ۲۹۴ — خارخار دل کجا در دیدهٔ ما می‌خلد
شمارهٔ ۲۹۳ — دگر ساقی به بزم ما چنان مستانه می‌رقصد
شمارهٔ ۲۹۶ — باز تا در چمن آن سرو خرامان آمد
شمارهٔ ۲۹۵ — به من نه نامه از آن شوخ دلنواز آمد
شمارهٔ ۲۹۲ — پای بر نرگس نهادی چشم بلبل تازه شد
شمارهٔ ۲۸۹ — از نگاه غیرجانان چهره در هم می کشد
شمارهٔ ۲۹۰ — از خود گذشته منت دوران نمی کشد
شمارهٔ ۳۰۲ — گلرخانی که سراسر رو گلزار خودند
شمارهٔ ۲۹۹ — خط رخسار تو را گرچه ز بر باید خواند
شمارهٔ ۲۹۷ — ز هجرش جان به کار آمد نیامد
شمارهٔ ۲۹۸ — سبزه‌ای جز آه کی از خاک مجنون می‌دمد
شمارهٔ ۳۰۳ — خوش آن کسان که به فکر دل فگار خودند
شمارهٔ ۳۰۰ — دار نی در کشتن منصور برپا کرده اند
شمارهٔ ۳۰۱ — زان زمانی که تن و روح روانم دادند
شمارهٔ ۳۰۴ — خوش به آسانی به آخر راه مشکل می‌برند
شمارهٔ ۳۱۰ — [تیر] ماهت فصل نوروزی کند
شمارهٔ ۳۰۶ — دلبران چون به هوس رشتهٔ جان می سوزند
شمارهٔ ۳۱۲ — هر کس نظر به سوی تو از دور می کند
شمارهٔ ۳۰۵ — نی چو پروانه همه ز آتش نسبت سوزند
شمارهٔ ۳۰۹ — موج دریای جنون کی دست بر دل می‌زند
شمارهٔ ۳۱۱ — هر که یاد قامت آن سروبالا می کند
شمارهٔ ۳۰۷ — آن که پشت دست رد بر نقره و زر می‌زند
شمارهٔ ۳۰۸ — هر گه که دل به یاد لبی جوش می زند
شمارهٔ ۳۱۹ — شیشه و پیمانه و دل غم ز هم کم می‌کنند
شمارهٔ ۳۱۳ — لعلش که کار بوسه به انداز می‌کند
شمارهٔ ۳۱۴ — رمزی است این که شمع فروزنده می کند
شمارهٔ ۳۱۷ — کسان که سود و زیان را در این جهان دانند
شمارهٔ ۳۲۰ — روشندلان که آخر دم از جهان روند
شمارهٔ ۳۱۵ — آن ماهوش که در همه جا جلوه می کند
شمارهٔ ۳۱۸ — خوبان نه ناز [بیهده] آغاز می کنند
شمارهٔ ۳۱۶ — کی فرنگی با مسلمانی نهانی می‌کند
شمارهٔ ۳۲۱ — هر آن صید کز دام غافل نشیند
شمارهٔ ۳۲۴ — دیدم به چشم سر، که سکندر نشسته بود
شمارهٔ ۳۲۲ — چند در اندیشهٔ دنیا و دین خواهیم بود
شمارهٔ ۳۲۷ — چشم او را نگذارید که هشیار شود
شمارهٔ ۳۲۵ — جسم ما از ناتوانی جان نمی گیرد به خود
شمارهٔ ۳۲۳ — ای خوش آن روز که دل در خم گیسوی تو بود
شمارهٔ ۳۲۶ — خانهٔ نفس من خراب شود
شمارهٔ ۳۲۸ — هر بتی قبله نمای دل دانا نشود
شمارهٔ ۳۳۶ — اگر خواهد کسی تا روز محشر باشرف آید
شمارهٔ ۳۲۹ — هر که غافل یک نفس شد صاحب دم کی شود؟
شمارهٔ ۳۳۵ — هر که در این در ز راه صدق درآید
شمارهٔ ۳۳۰ — دل ز بیداد غم خوبان مصفا می‌شود
شمارهٔ ۳۳۴ — دلم را هم‌نشین یاری جهان‌گردیده می‌باید
شمارهٔ ۳۳۱ — کار، کی از آتش رخسارهٔ گل می‌شود
شمارهٔ ۳۳۲ — صفای وقت جهان چون به ما نمی خواهد
شمارهٔ ۳۳۳ — ز عاشق، صبر، تسکین از دل دیوانه می‌خواهد
شمارهٔ ۳۴۴ — هر نفس در کوی جانان کوه غم باید برید
شمارهٔ ۳۴۰ — گدا که بر سر راه بخیل می آید
شمارهٔ ۳۴۳ — کس به دور نرگس مست تو هشیاری ندید
شمارهٔ ۳۳۷ — ز ما کسی که نهان کرده روی خویش نماید
شمارهٔ ۳۴۱ — نه جانان کشته‌اش را از پی نظاره می‌آید
شمارهٔ ۳۳۹ — هر که از خود فرود می آید
شمارهٔ ۳۴۲ — دلا گنج روانی سوی این ویرانه می‌آید
شمارهٔ ۳۳۸ — رود یوسف دگر در چه گر آن مشکین رسن آید
شمارهٔ ۳۵۱ — شد زخم تیغ تیز تو در کام جان لذیذ
شمارهٔ ۳۴۵ — دوستان از سر این تودهٔ غم برخیزید
شمارهٔ ۳۴۶ — بی برگ شو چو نی به نوا می توان رسید
شمارهٔ ۳۴۷ — مگر که بوی گل و لاله [از] هوا جوشید
شمارهٔ ۳۵۰ — نامهٔ شوق چو املا کنمش بر کاغذ
شمارهٔ ۳۴۹ — همین نه نرگس تنها گشاده چشم سفید
شمارهٔ ۳۵۲ — بی صفت گر شود این جان علایق آثار
شمارهٔ ۳۴۸ — فقر، دل های سیه را کرده است اکثر سفید
شمارهٔ ۳۵۹ — نسخهٔ عکس رخ او، مه تابان حاضر
شمارهٔ ۳۵۶ — یاد خود سعی کن و از دل آگاه ببر
شمارهٔ ۳۵۴ — ساقیا ساغر شراب بیار
شمارهٔ ۳۵۵ — در به در گردیده دشمن روبرو گردیده یار
شمارهٔ ۳۵۳ — شد میسر شب وصلت شب عید آخر کار
شمارهٔ ۳۵۸ — در ذکر تو دیدم در و دیوار قلندر
شمارهٔ ۳۶۰ — سینهٔ ریش است قانون، بانگ نی معنی است بکر
شمارهٔ ۳۵۷ — چون شود آشفته زلفش از نسیم بی خبر
شمارهٔ ۳۶۶ — چو آب در دل هر سنگدل برو جا گیر
شمارهٔ ۳۶۸ — خوابیده مست و بیخود امروز در بر ناز
شمارهٔ ۳۶۷ — بشنوید این نکته را ای اهل راز
شمارهٔ ۳۶۲ — در جهانی کاو متاع فخر او باشد غرور
شمارهٔ ۳۶۱ — یار من درد و کبابم دل و می خون جگر
شمارهٔ ۳۶۳ — خدا حاضر خدا ناظر چه در باطن چه در ظاهر
شمارهٔ ۳۶۴ — در نگاه بت خودکام نمی باشد مهر
شمارهٔ ۳۶۵ — صبحدم تا شده بیرون ز افق، خاور مهر
شمارهٔ ۳۷۱ — سخن از میکده و ساقی و جام است امروز
شمارهٔ ۳۷۲ — مژده آمد که تو را کام روا شد امروز
شمارهٔ ۳۷۵ — نیست راهی خنده را بر آن لب میگون هنوز
شمارهٔ ۳۷۶ — رسید نامهٔ عنبرفشان مشک آمیز
شمارهٔ ۳۷۰ — عهد کردم ز جهان کام نگیرم هرگز
شمارهٔ ۳۶۹ — به هوس باز جوان پیر نگردد هرگز
شمارهٔ ۳۷۴ — غرق دریای گنه کردند مغفورم هنوز
شمارهٔ ۳۷۳ — نچشیده است شراب مزهٔ کام هنوز
شمارهٔ ۳۸۰ — از حیات ابد آن روح روان ما را بس
شمارهٔ ۳۸۱ — پای انداز ز پا افتاده دامان است بس
شمارهٔ ۳۸۴ — اشکی که به گلشن چمن‌آرا نکند کس
شمارهٔ ۳۸۲ — می برندش به همان راه که آمد واپس
شمارهٔ ۳۷۸ — با چنین دل چون توانم کرد جانان را سپاس
شمارهٔ ۳۷۹ — در کفر حق پرست شو آن گه خداشناس
شمارهٔ ۳۸۳ — کاکل خود را ببین از پیچ و تاب ما مپرس
شمارهٔ ۳۷۷ — ز درد ما نه همین آشنا کند پرهیز
شمارهٔ ۳۸۹ — پر کن از خون جام، صهبا گر نباشد گو مباش
شمارهٔ ۳۹۰ — چرخ با ما دل مصفا گر نباشد گو مباش
شمارهٔ ۳۸۵ — خورشیدوشی در به دری را چه کند کس
شمارهٔ ۳۹۲ — ما را به آن نگاه کرامت شعار بخش
شمارهٔ ۳۸۶ — چشمی که گهربار نباشد چه کند کس
شمارهٔ ۳۸۸ — سبزهٔ خط گو دمید آشفته چون سنبل مباش
شمارهٔ ۳۸۷ — ساقیا در گرد کن جام پیاپی زود باش
شمارهٔ ۳۹۱ — آسوده شو از سود و مبرا ز زیان باش
شمارهٔ ۳۹۴ — اگر چون خضر می‌بخشند جان را بر شهیدانش
شمارهٔ ۳۹۶ — دارم بتی که کار نظر نیست دیدنش
شمارهٔ ۳۹۳ — چرا پر است ز عالم، دل خریدارش
شمارهٔ ۳۹۵ — من و آن قامت شوخی که در هنگام جولانش
شمارهٔ ۳۹۷ — یک قامت بلند به هر می کشیدنش
شمارهٔ ۴۰۰ — اگر به دست من افتد دوباره ساغر عیش
شمارهٔ ۳۹۹ — یار ما بنمود رو شد در حجاب از پرتوش
شمارهٔ ۳۹۸ — خط سبزی تماشا کردم از رخسار گلگونش
شمارهٔ ۴۰۸ — من به چشم و رخ آن سرو روانم مخلص
شمارهٔ ۴۰۱ — هر دم روم ز هوش و کنم خیر باد خویش
شمارهٔ ۴۰۷ — کدام تن که بود از خیال سر خالص
شمارهٔ ۴۰۳ — [دیدم تو را و رفتم] یک باره از بر خویش
شمارهٔ ۴۰۴ — بریده‌ام ز دو عالم به ارهٔ اخلاص
شمارهٔ ۴۰۵ — کو چنان حالی که سازد از چنین حالم خلاص
شمارهٔ ۴۰۲ — برداشتیم چو نظر از اعتبار خویش
شمارهٔ ۴۰۶ — من دیده ام آن را که مکانی نیست مشخص
شمارهٔ ۴۱۲ — نیست گل الفتی در چمن اختلاط
شمارهٔ ۴۱۰ — کند ز جوهر معنی مرا بیان عارض
شمارهٔ ۴۱۳ — در جهان هرگز دلا منشین ز پای احتیاط
شمارهٔ ۴۰۹ — دلا پادشاهی گدایی است محض
شمارهٔ ۴۱۵ — گفتند بر رخ تو نمایان شده است خط
شمارهٔ ۴۱۴ — آخر دمید بر رخ جانان، بهار خط
شمارهٔ ۴۱۱ — یا من فتح باسمک باب السلام فیض
شمارهٔ ۴۱۶ — می رود آخر چو از تن پس ز تن جان را چه حظ
شمارهٔ ۴۱۹ — نه پنبه از پی راحت گذاشتم بر داغ
شمارهٔ ۴۲۰ — بر کف آیینه نه دستی دگر بردار ایاغ
شمارهٔ ۴۲۱ — پیش رویش کرد پنهان مهر در روزن چراغ
شمارهٔ ۴۱۷ — خویش را یکبارگی تا سختم از دل وداع
شمارهٔ ۴۱۸ — ای ز ایراد قلم هم نفسانت مرفوع
شمارهٔ ۴۲۳ — چو نیست معنی باطن به تخت و جاه ملاف
شمارهٔ ۴۲۲ — ترک دنیا کن و از دنیا ملاف
شمارهٔ ۴۲۴ — ماه ما بالذات یک ماه است و اسما مختلف
شمارهٔ ۴۲۵ — تنم چو روح سبک گشته در هوای لطیف
شمارهٔ ۴۲۶ — گوشه ای نیست که آن جا نرسد پای فراق
شمارهٔ ۴۲۷ — زند بر ابر نیسان طعن خشکی گوهر عاشق
شمارهٔ ۴۳۱ — لاله و صد برگ رعنا نیست در گلزار عشق
شمارهٔ ۴۳۲ — بیرون ز عقل هاست در این جا شمار عشق
شمارهٔ ۴۳۰ — گریه را سرکرد چشمم باز طوفان کرد عشق
شمارهٔ ۴۲۹ — به دلی سخت و دلی نرم نظر دارد عشق
شمارهٔ ۴۲۸ — چه غم از قبله و از قبله نما دارد عشق
شمارهٔ ۴۳۴ — بسکه دلگیرم ز چین گوشهٔ ابروی خلق
شمارهٔ ۴۴۰ — عافیت را جامه گر بردوش ما افتاده تنگ
شمارهٔ ۴۳۸ — منتظر جمال او انس و اجنه و ملک
شمارهٔ ۴۳۹ — برکنید ای بت پرستان از ته دل دل ز سنگ
شمارهٔ ۴۳۳ — تا نگذری ز سر نروی از قفای عشق
شمارهٔ ۴۳۷ — کو [دلی] کز ستم چرخ نباشد غمناک
شمارهٔ ۴۳۶ — بی حجابانه برآورده سر از دامن خاک
شمارهٔ ۴۳۵ — دانی چه بود بادهٔ گلگون ز رگ تاک
شمارهٔ ۴۴۷ — گر شوی واقف تو ای بی حاصل از اسرار دل
شمارهٔ ۴۴۸ — نگهش خاطر آگاه نماند در دل
شمارهٔ ۴۴۵ — از آن زمان که غم او گرفته جای خیال
شمارهٔ ۴۴۶ — بگذاشتم چو مهر نشانی ز دود دل
شمارهٔ ۴۴۱ — عکس رخسارهٔ معشوق نماید در سنگ
شمارهٔ ۴۴۳ — بیت معموری که نامش تن نهاده ذوالجلال
شمارهٔ ۴۴۲ — ز چنگ و عود شنیدم به گوش حال نه قال
شمارهٔ ۴۴۴ — اهل عرفان را نباشد فکر سبز و زرد و آل
شمارهٔ ۴۵۱ — شد شبنم بی مهر روان بر ورق گل
شمارهٔ ۴۵۴ — به جمال تو بود دیدهٔ بینا مشغول
شمارهٔ ۴۵۶ — گذشتم از می و از صاف و درد و شیشه و جام
شمارهٔ ۴۵۲ — ریزد خزان به خاک چو برگ و نوای گل
شمارهٔ ۴۵۵ — رزق و روزی را خدا چون گشته از اول کفیل
شمارهٔ ۴۴۹ — کس را چه آگهی است ز فکر متین دل
شمارهٔ ۴۵۳ — تشبیه تا به رنگ تو کردند روی گل
شمارهٔ ۴۵۰ — دارد بت نازک دلم صد جان به قربان در بغل
شمارهٔ ۴۶۱ — ای که می گویی خدای خویش را چون دیده ام
شمارهٔ ۴۶۴ — آه از آن روزی که چون یوسف نگاری داشتم
شمارهٔ ۴۵۸ — تأثیر نیست در نفس مرد ناتمام
شمارهٔ ۴۵۹ — نی همین از خودنمایی پا و سر پیچیده‌ام
شمارهٔ ۴۶۰ — ندیده کسی آنچه من دیده‌ام
شمارهٔ ۴۶۳ — خود گدایم گرچه یار هر گدایی نیستم
شمارهٔ ۴۶۲ — برون می آورد از دل کدورت را می نابم
شمارهٔ ۴۵۷ — کی شود با بوالهوس آن کاشف اسرار رام
شمارهٔ ۴۷۱ — به چوگانش اگر سر گو نمی‌کردم چه می‌کردم
شمارهٔ ۴۶۷ — رخ تو دیدم و در عالم دگر رفتم
شمارهٔ ۴۶۵ — همچو بلبل آشیان گر در چمن می‌داشتم
شمارهٔ ۴۷۲ — منم که خود غم و خود یار غمگسار خودم
شمارهٔ ۴۶۶ — گذشتم از سر جان سوی جانان بیشتر رفتم
شمارهٔ ۴۷۰ — حکایت گل روی تو در چمن کردم
شمارهٔ ۴۶۸ — یوسف از حلقه به گوشان تو دیدم گفتم
شمارهٔ ۴۶۹ — هدف برای خدنگ تو جان خود بردم
شمارهٔ ۴۷۹ — به دل، ‌داغ غم عشق بت پرکینه ای دارم
شمارهٔ ۴۷۳ — به قطع هستی خود خوب دستیار خودم
شمارهٔ ۴۷۸ — چو بلبل از خس و خار چمن کاشانه‌ای دارم
شمارهٔ ۴۷۴ — همچو گرداب در قفای خودم
شمارهٔ ۴۸۰ — به بوی زلف جانان پیچ و تاب ساکنی دارم
شمارهٔ ۴۷۶ — اگرچه در نظر خلق اعتبار ندارم
شمارهٔ ۴۷۵ — به غیر از دانهٔ دل ز آب چشمش سبزتر دارم
شمارهٔ ۴۷۷ — ز دست رفتم و امید دستیار ندارم
شمارهٔ ۴۸۲ — به گرد کوی جانان های های ساکنی دارم
شمارهٔ ۴۸۴ — از دم تیغ غم او هر نفس خون می‌خورم
شمارهٔ ۴۸۵ — نگیرم گوشه از راه خدنگت گر گمان باشم
شمارهٔ ۴۸۸ — منت اغیار و آزار ملامت می‌کشم
شمارهٔ ۴۸۱ — تنی چند بید لرزان و روان ساکنی دارم
شمارهٔ ۴۸۳ — من دورم و من دورم مهجورم و مهجورم
شمارهٔ ۴۸۷ — دور از رخش چها من بیتاب می کشم
شمارهٔ ۴۸۶ — کی جفای می و معشوقه و مهتاب کشم
شمارهٔ ۴۹۴ — به هر چمن که وصال تو را خیال کنم
شمارهٔ ۴۹۱ — حال من این است غیر حال ندانم
شمارهٔ ۴۸۹ — ندارد منت بار لباس از هیچ کس دوشم
شمارهٔ ۴۹۳ — باز حرف از ناز خوبان می زنم
شمارهٔ ۴۹۰ — بنمای رو که والهٔ آن روی چون گلم
شمارهٔ ۴۹۲ — از حال من مپرس [و] ندامت کشیدنم
شمارهٔ ۴۹۶ — من نه آنم که زنم ساز و به خود گریه کنم
شمارهٔ ۴۹۵ — به یاد روی تو خورشید را نظاره کنم
شمارهٔ ۴۹۹ — با بتان من عشقبازی می کنم
شمارهٔ ۵۰۱ — نفع، آن است که من نافع خود می بینم
شمارهٔ ۵۰۳ — من ز جا از سخن جنت مأوا نروم
شمارهٔ ۵۰۴ — دامان دل ز گرد هوس چیده می روم
شمارهٔ ۵۰۰ — می سزد گر کله خویش به سر کج بینم
شمارهٔ ۴۹۷ — گاه چون ظاهرپرستانش عبادت می‌کنم
شمارهٔ ۵۰۲ — من نه این آب روان از لب جو می بینم
شمارهٔ ۴۹۸ — همچو گل راز درون خود نمایان می‌کنم
شمارهٔ ۵۰۵ — از پریشانی نه سرگردان چو کاکل می‌شوم
شمارهٔ ۵۱۱ — ناخورده شراب ناب مستیم
شمارهٔ ۵۰۷ — نی چو اهل دور ما هم ناسپاس افتاده ایم
شمارهٔ ۵۰۹ — عزلت گزیده ایم به عزت رسیده ایم
شمارهٔ ۵۰۶ — گر کمر زرین و یا زر در کمر بربسته ایم
شمارهٔ ۵۰۸ — عالم تمام یک نظر است و ندیده ایم
شمارهٔ ۵۱۲ — خرقه پوشانیم ما در قید عالم نیستیم
شمارهٔ ۵۱۰ — اول چو داغ بر سر دردی رسیده ایم
شمارهٔ ۵۱۵ — خیرالامور اوسط اولاد آدمیم
شمارهٔ ۵۱۸ — به روی سینه سیل اشک باز از دیده برگردان
شمارهٔ ۵۱۴ — گاه روباه گهی شیر و گهی خرگوشیم
شمارهٔ ۵۲۰ — چگونه کس کند آرام در سرای جهان
شمارهٔ ۵۱۷ — منم نادان تو دانایی چه گویم
شمارهٔ ۵۱۳ — خویش را بر صف مژگان تو مستانه زدیم
شمارهٔ ۵۱۶ — ما به کوی یار نالان می رویم
شمارهٔ ۵۱۹ — چه سرها از یقین شد گوی در میدان درویشان
شمارهٔ ۵۲۵ — آخرت منظور اگر باشد ز دنیا آمدن
شمارهٔ ۵۲۶ — چو به درد خوی کردی به دوا توان رسیدن
شمارهٔ ۵۲۱ — بیفتی گر ز پا در راه دل سر می‌توان گشتن
شمارهٔ ۵۲۷ — بیا به وادی بیداد تخت و چادر زن
شمارهٔ ۵۲۸ — شده شرمسار به دوران تو پیمانهٔ حسن
شمارهٔ ۵۲۳ — کجا رسد به تو گل در ادای دل بردن
شمارهٔ ۵۲۴ — به آن سرو سهی‌قد یاد صهبا می‌توان کردن
شمارهٔ ۵۲۲ — ندیده صاحب معنی به روزگار سخن
شمارهٔ ۵۳۰ — دمی در پای خم سرمان و بحر و بر تماشا کن
شمارهٔ ۵۲۹ — خلقش کند عمارت مهمانسرای حسن
شمارهٔ ۵۳۲ — از چشم خود ای دلبر شایسته حذر کن
شمارهٔ ۵۳۳ — سخن اهل دلی را سخن ماست مکن
شمارهٔ ۵۳۱ — به حال عالم افسرده دیده ای تر کن
شمارهٔ ۵۳۴ — پیش هر کس شکوه از گردون دون پرور مکن
شمارهٔ ۵۳۶ — ببر طمع ز زمین، خرقه آسمانی کن
شمارهٔ ۵۳۵ — ای کرده وطن تن، به سوی جان سفری کن
شمارهٔ ۵۴۳ — چه هشیار است در انداز چشم می پرست او
شمارهٔ ۵۴۲ — هر کس شکست طرهٔ پرپیچ و تاب او
شمارهٔ ۵۳۹ — برقع از رخ برگرفتی آفتاب آمد برون
شمارهٔ ۵۴۴ — به بحر شور زده غوطه آب نیل از تو
شمارهٔ ۵۴۱ — عهد کی از عهدهٔ پیمانه می‌آید برون
شمارهٔ ۵۴۰ — صبحدم مطلوب چون مست شراب آید برون
شمارهٔ ۵۳۸ — مگذر ز راستی و ببین بر کمال من
شمارهٔ ۵۳۷ — باز تا در جلوه آمد جام صهبا در چمن
شمارهٔ ۵۴۸ — دل گر از دست شود در خم ابرو، گو شو
شمارهٔ ۵۴۹ — خیالم تا به سرو قامت او گشته هم زانو
شمارهٔ ۵۴۷ — از بسکه نازک است دل پر ز آرزو
شمارهٔ ۵۵۱ — خطش نوشته بر او آیت کلام الله
شمارهٔ ۵۵۰ — رحمتش با بی گناهان کی کند فردا نگاه
شمارهٔ ۵۴۵ — به دل ها ناوک انداز است دایم ابروان تو
شمارهٔ ۵۵۲ — گرچه عالم را بنا آن ذات بیچون ساخته
شمارهٔ ۵۴۶ — صلح و صفا بود مرا جنگ تو و جفای تو
شمارهٔ ۵۵۹ — نیست با کس اتحادم همچو کوه
شمارهٔ ۵۵۷ — ز من تا کوی جانان گرچه یک آواز رس مانده
شمارهٔ ۵۵۸ — ابروی تو را تا قلم صنع کشیده
شمارهٔ ۵۵۵ — نماید گاه ابرو گه جمال آهسته آهسته
شمارهٔ ۵۶۰ — عهد با بالابلندی بسته ای
شمارهٔ ۵۵۳ — فلک به این همه رنگی که بر هوا بسته
شمارهٔ ۵۵۴ — ز جان گذشتم و جانان شدم نشسته نشسته
شمارهٔ ۵۵۶ — باز چشمش سرمه آمیز آمده
شمارهٔ ۵۶۴ — هیچ در کفر و خیال کار مشکل نیستی
شمارهٔ ۵۶۷ — دوست به دشمن به کربلا تو نمودی
شمارهٔ ۵۶۳ — نمی دانم تو خاکی آتشی یا باد یا آبی
شمارهٔ ۵۶۲ — ای که از قدرت تویی حسن آفرین تازه ای
شمارهٔ ۵۶۸ — تو تا به کی دل و جان در امان نگه داری
شمارهٔ ۵۶۵ — وجودم را بر آتش زد لقای گرم موجودی
شمارهٔ ۵۶۱ — آفتاب از آتش مهر تو اخگر پاره‌ای
شمارهٔ ۵۶۶ — دارم ز باده چشم تمنای بیخودی
شمارهٔ ۵۷۱ — شد زمین تکیه گاه درویشی
شمارهٔ ۵۷۳ — تلخی کند به کام خضر آب زندگی
شمارهٔ ۵۷۴ — هر جا پیدا شود شور و شر دیوانگی
شمارهٔ ۵۷۲ — برهنگی است عبا و قبای درویشی
شمارهٔ ۵۷۶ — کریمان را چه شد یارب کریمی
شمارهٔ ۵۷۵ — ای که در تدبیر دنیای دنی بس مایلی
شمارهٔ ۵۷۰ — دیده بیرون شده از پرده به دیدار کسی
شمارهٔ ۵۶۹ — دلم ربوده بت ماهری به عیاری
شمارهٔ ۵۸۱ — در حریم دل من شمع شب افروز تویی
شمارهٔ ۵۸۳ — دل برده است چشم قتال جنگجویی
شمارهٔ ۵۷۷ — گهی معشوق و گه عاشق گهی جسمی و گه جانی
شمارهٔ ۵۸۲ — واقف از زاده و نزاده تویی
شمارهٔ ۵۷۸ — ز بس این تن پرستان کرده خم گردن به آسانی
شمارهٔ ۵۸۰ — ز خویش برده مرا چشم باده پیمایی
شمارهٔ ۵۷۹ — میزان عدالت بودی دی زلف سمن سایی