نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۱۹۲ سعیدا

سعیدا / غزلیات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)

خلقی که می کنند به آب مدام بحث

هرگز نمی‌کنند به نان حرام بحث

بر لب نهند مهر خموشی هزار بار

بهتر که می کنند پی ننگ و نام بحث

یارب نگاه دار ز شر معاندان

کردند این گروه به خیرالانام بحث

با رند می کشی چه عجب گر کنند جبر

قومی که می کنند به پیران جام، بحث

دل زود شد ز هوش تهی پیش چشم تو

یک شیشه می چگونه کند با دو جام بحث

هرگز نشد نزول، جواب منقحی

هر چند کرده اند به علم کلام بحث

آهسته ای ز باب وداعش بر‌آمدیم

از بسکه بود در راه باب السلام، بحث

گوش و لب از شنیدن و گفتن گرفته به

فانی است چون جهان چه جواب و کدام بحث

افطار را به باده کن ای دل که می کند

امروز روز عید به شهر صیام بحث

حیف است می کنی به سعیدا تو گفتگو

کس دیده خواجه‌ای که کند با غلام بحث؟

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به نقد و بررسی بحث‌ها و گفتگوهایی می‌پردازد که در جامعه به طور مداوم مطرح می‌شوند. او به این نکته اشاره دارد که افراد بیشتر به بحث‌های بی‌فایده و ننگین پرداخته و از مسائل اصلی و مهم دور می‌شوند. شاعر همچنین به توصیف نفاق و تظاهر در روابط انسانی می‌پردازد و این واقعیت را یادآور می‌شود که در بسیاری از موارد، گفت‌وگوها به جای ارتباط واقعی، به نمایشی از قدرت و اعتبار تبدیل می‌شوند. او در نهایت به روز عید اشاره می‌کند و بر این نکته تأکید می‌کند که باید از زندگی لذت برد و به شادی پرداخت، به جای پرخاش و جدل بیهوده.