شمارهٔ ۲۰۵ سعیدا
سعیدا / غزلیات / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
به گوش عرش ز حق می رسد به لفظ فصیح
که به ز روی صبیح است حسن خط ملیح
به گوش هر چه رسد در نظر هر آنچه درآید
دلیل وحدت ذات است و آیتی است صریح
ز عالمان طریقی اگر ملاحظه سازی
به قلب نام کتابی که کرده حق توضیح
بسی ملاحظه کردیم در جهان حقیقت
حقیقت همه اشیا ملیح بود ملیح
فلک ز سبحه شماران مهرهٔ خاک است
برای آدم خاکی است بر ملک تسبیح
بگیر ساغر خورشید با ید بیضا
رسان به لب که شود کامیاب خضر و مسیح
صفای دل مده از کف برای راحت تن
نه زیرکی است که این را بر آن کنی ترجیح
حجاب راه سعیدا دو چیز بود که دادم
شبی به میکده سجاده و شبی تسبیح
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به زیبایی و ظرافت به وحدت وجود و حقیقت الهی اشاره دارد. در آن بیان می‌شود که حقایق کیهان و اشیا، همه به نوعی به یک حقیقت واحد اشاره دارند. شاعر از طریق عبارات فصیح و زیبا، به زیبایی‌های جهان و خلقت اشاره می‌کند و از وجود خداوند به آرامش و شناخت صحیح از حقیقت می‌گوید. همچنین، به ارزش تسبیح و سجاده به عنوان راهی برای رسیدن به حقیقت اشاره دارد و به خواننده یادآوری می‌کند که از دلبستگی‌های دنیوی فراتر رود و به درک عمیق‌تری از وجود برسد. در نهایت، بر اهمیت شناخت روحانی و این که راحتی جسم نمی‌تواند بر روحانیات ترجیح داده شود، تأکید می‌شود.