شمارهٔ ۲۹۱ سعیدا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان دل‌نوازی و اندوه شاعر می‌پردازد. شاعر از یک نگاه آشنا که به او آرامش می‌بخشید، سخن می‌گوید و از این می‌پرسد که آن نگاه چه شده است. او به یاد افرادی که در فقر و اسیری به سر می‌برند اشاره می‌کند و از رحمت و کرم حال حاضر غافل است. شاعر به یاد روزهای گرم و پر مهر می‌افتد و از غیبت لطف و حمایت خداوند نگران است. در پایان، او با دل‌تنگی از وضعیت خود سخن می‌گوید و می‌خواهد بداند که چرا دیگر نمی‌تواند مراد خود را بیابد و اشک‌هایش بی‌نتیجه مانده است.