شمارهٔ ۱۱۳ صفایی جندقی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر دربارهٔ غم و عشق است. شاعر از اشک‌هایش می‌گوید که مانند دریا به صورت حباب‌ها جلوه می‌کند و بیان می‌کند که غمش چنان زیاد است که سیل اشک را به دنبالش آورده است. او از عشق می‌گوید که قدرتی فراتر از طبیعت و دریاها دارد و اشاره می‌کند که دلش به شدت از عشقی سوزان و داغ می‌سوزد. همچنین به زیبایی معشوقش و تأثیر آن بر دل و جانش اشاره دارد و در نهایت به یادگیری و فهم از موضوعاتی عمیق اشاره می‌کند که از این عشق برمی‌آید، که می‌تواند به نوعی نوری در زندگی ایجاد کند. در کل، این شعر ترکیبی از عشق و تألمی عمیق را به تصویر می‌کشد.