شمارهٔ ۱۷۲ صفایی جندقی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق و باده‌نوشی و لحظاتی است که انسان از زندگی و زیبایی‌هایش می‌گذرد. شاعر از معشوقش می‌خواهد که باده را بریزد و با باده‌نوشی لذت ببرد، چرا که در زندگی به دست آوردن چیزهای پربار و عمیق دشوار است. او به بی‌فایده بودن صحبت با صوفی و فقیه اشاره می‌کند و از عشق یاد می‌کند که نه تنها مایه ننگ نیست، بلکه باعث معروفیت می‌شود. در ادامه به زیبایی‌های معشوق، گیرایی‌های عشق، و حسرت‌هایی که از آتش عشق و غم ناشی می‌شود، اشاره می‌کند. در نهایت، شاعر از معشوق می‌خواهد که اگر هنوز نتوانسته‌ است به کمال برسد، چرا از درد و غم خامی رنج می‌برد.