شمارهٔ ۲۲۰ صفایی جندقی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این غزل به توصیف عشق و زیبایی می‌پردازد و بیان می‌کند که حتی آزارهایی که از ترکان می‌بیند، باعث نمی‌شود عشق او به معشوق کمتر شود. او با دیدن معشوق درک می‌کند که زیبایی‌های این دنیا همانند حوری‌ها است. شاعر می‌گوید که نمی‌توان قامت محبوب را به‌دست آورد و یا صورتش را به ماه تشبیه کرد، زیرا هیچ‌کس به زیبایی او نمی‌رسد. او زیبایی‌های معشوق را وصف می‌کند و از شیرینی‌ گفتار و خنده‌اش سخن می‌گوید. شاعر جدایی از معشوق را سخت و دشوار می‌داند و در نهایت، هر لحظه‌ای را که در کنار او باشد، باارزش می‌شمارد.