شمارهٔ ۲۲۶ صفایی جندقی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر از احساسات عمیق عاشقانه و درد و رنج ناشی از دوری از محبوب سخن می‌گوید. شاعر از بیماری و ضعف تن ناشی از عشق می‌گوید و از محبوب می‌خواهد که به حال او نگاهی بیندازد. او در تب و تاب عشق و یاد محبوبش در رنج است و دلش در کنار محبوبش قرار دارد، در حالی که تنش در دوری و جدایی گرفتار شده است. شاعر به شدت به دنبال درمانی برای آلام خود است و آرزو می‌کند که با لب‌های محبوبش شفا یابد. در نهایت، او از محبوب می‌خواهد که اگر دلی برای او باقی مانده، به او بازگرداند و از این حال رهایی‌اش بخشد.