شمارهٔ ۲۶۵ صفایی جندقی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر ابراز می‌کند که عشق و اشتیاق به معشوقش او را به دو جهان متفاوت کشانده است. او به خاطر غم و عشق به معشوقش، دلی را برای خریدن جان خود فدای کرده است. شاعر از عذاب و تلخی‌های عشق گله دارد و به خود می‌بالد که با آنکه درد و زهر عشق را چشیده، همچنان به عشق و زیبایی‌های معشوق فکر می‌کند. او به باغ بهشت اشاره دارد و می‌گوید که محبت معشوقش مانند گلی زیبا از آن باغ است. با وجود درد و تنهایی، نمی‌تواند از عشق خود کناره‌گیری کند و به شدت تحت تأثیر زلف و چهره معشوقش قرار گرفته است. در نهایت، شاعر بیان می‌کند که برای عشق باید شکر گزار بود حتی اگر راه عشق به شهادت و فنا بیانجامد.