شمارهٔ ۳۰۵ صفایی جندقی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این متن از احساسات عمیق غم و عمق فراق صحبت می‌کند. او در روز و شب همواره از غم دوری معشوقش رنج می‌برد و به نوعی در باغ و زندان احساس حبس کرده است. این عشق و جدایی باعث شده که روح و جسمش بسوزد و او در آتش دلتنگی بسوزد. او به معشوقش می‌گوید که حتی اگر از حال قلبش خبر داشته باشد، به او خواهد سوخت. درد و عذابی که از دوری عزیزانش می‌کشد به حدی است که احساس می‌کند مانند گدا در پی نعمت عشق است. نهایتاً، او از خوار شدن و دوری از عزیزانش ابراز تأسف می‌کند و از آن‌ها می‌خواهد که این دردنامه‌اش را بخوانند.