شمارهٔ ۳۱۵ صفایی جندقی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به عشق و شوق خود اشاره می‌کند. او می‌گوید که یک لحظه از زیبایی معشوق بهتر از صد بار نوشیدن از جام زرین است. او در انتظار وصال معشوق است و شب و روز را به خاطر او سپری می‌کند. شاعر جان خود را در راه معشوق نثار می‌کند و از او می‌خواهد که به او محبت کند. او با نگاهی به زیبایی‌های آفرینش می‌گوید که چیزی نمی‌تواند به زیبایی معشوق برسد و در نهایت به این فکر می‌افتد که چرا باید احساسات و امیدهایش را فراتر از واقعیت بکشاند. این ابیات بیانگر عمیق‌ترین احساسات عاشقانه و آرزوهای شاعرانه اوست.