شمارهٔ ۳۹۸ صفایی جندقی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این اشعار به زیبایی و عشق اشاره دارند. شاعر در ابتدا از ورود به باغی صحبت می‌کند که با زیبایی‌هایش فردوس را تداعی می‌کند. شب را توصیف می‌کند که به خاطر نور حالات خاصی به خود می‌گیرد و از خورشید به خاطر شرم او یاد می‌کند. شاعر از زیبایی و غرور "سرو" با چهره و قدش یاد می‌کند و به او می‌گوید که این خودنمایی را کنار بگذارد. سپس شاعر به مقایسه یاقوت و مرجان با جوانان می‌پردازد و بیان می‌کند که نه گوهر و نه مرجان به اندازه عشق و زیبایی اهمیت دارند. در انتها، به مسئله غم و اندوه ناشی از عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی اگر هم کسی بخواهد به دلخوری و غم بپردازد، زیبایی عشق همواره بر آن غلبه دارد.