بخش ۱۰۶ - الرحمن صفی علیشاه
صفی علیشاه / بحرالحقایق / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)
بود رحمن ز اسماء الهی
در او جمعیت اسماء کما هی
از و فایض وجودات و کمالات
ازو نازل بهر شیئی فیوضات
ز رحمانیت است ایجاد اشیا
ز رحمانیت است اعطا و احیا
زرحمن است ترتیب مراتب
ز رحمن است هر وضعی مناسب
ز رحمن است نظم آفرینش
ز رحمن است بر هر دیده بینش
دم رحمن بود آن فیض سابق
که بر مخلوق نازل شد ز خالق
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این بخش از شعر درباره رحمت و صفات الهی است. شاعر به وجود نام‌های خداوند اشاره می‌کند و می‌گوید که تمام کمالات و وجودات از رحمان نشأت می‌گیرند. هر چیزی که در عالم وجود دارد، از رحمانیت به وجود آمده و به تمامی موجودات فیض و حیات عطا شده است. همچنین، ترتیب و نظم آفرینش و درک و بینش هر موجودی نیز به رحمت خداوند وابسته است. در نهایت، فیض رحمان به عنوان بخشی از وجود خالق، بر مخلوق نازل می‌شود.