بخش ۱۳۷ - حکایت صفی علیشاه

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

مریدی از پیری اجازه می‌خواهد تا در کوهی ریاضت بکشد. در مغازه‌ای مار خوابیده‌ای می‌بیند و به اختیار خود آن را می‌گیرد. اما مار او را می‌زند و مرید برای نجات جانش به پیر مراجعه می‌کند. پیر به او می‌گوید که عقل تو چرا ضعیت شد که مار را گرفت و به او یادآوری می‌کند که موجودات دارای حقایق پنهان و آشکار هستند. مرید پاسخ می‌دهد که از پیر شنیده که همه چیز حق است و او نیز به همین دلیل مار را گرفت. پیر به او می‌آموزد که در حقیقت، اگر با صورت قهر حق مواجه شوی، باید از آن بگریزی و به سمت صورت‌های لطف بروی. او به مرید می‌فهماند که هر ظاهر را باید با حقیقت آن سنجید.