نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

بخش ۳۶۳ - اللائمه صفی علیشاه

صفی علیشاه / بحرالحقایق / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)

بده از لائمه دل را تسلی

که آن نوریست فوری در تجلی

بود بربارقه یا خطره موسوم

که گرد زود ظاهر زود معدوم

خود آن آثار حسن حقتعالی است

دل از وی منجذب سوی دل آراست

برفت از خود چو دید آنحسن موزون

شود تا رفته رفته محو و مجنون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات شاعر به تسلی دل اشاره می‌کند و می‌گوید نوری که دل را روشن می‌کند، جلوه‌ای از زیبایی‌های الهی است. این نور به سرعت ظاهر می‌شود و سپس از بین می‌رود. این آثار زیبا بخشی از احسان و جمال خداوند است که قلب را به سوی خود جذب می‌کند. زمانی که دل زیبایی‌های آن وجود را می‌بیند، از خود بی‌خود می‌شود و به تدریج محو و مجنون آن زیبایی می‌گردد.