صفی علیشاه
زاده ۱۲۵۱ – درگذشته ۱۳۱۶ هجری قمری، اصفهان
زندگی‌نامهٔ صفی علیشاه
میرزا حسن اصفهانی متخلص به «صفی» و ملقب به صفی‌علی‌شاه (زادهٔ ۱۲۵۱ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۱۶ قمری در تهران)، قطب دروایش نعمت‌اللهی و از شاعران بزرگ صوفی مشرب سده‌های اخیر است. او مردى ادیب و شاعر و در نظم انواع شعر توانا بود. پدرش بازرگان بود. وی در کودکى به همراه پدر به یزد رفت و تا سن بیست سالگى در آن شهر زیست. میرزا حسن پس از آموختن مقدمات علوم به شیراز، کرمان، مشهد و سپس به هند و حجاز مسافرت‌هایی کرد، و بالاخره به تهران آمد. در تهران یکی از مریدان وی قطعه زمینی در محلهٔ شاه آباد به او هدیه کرد و او در آنجا خانقاهی وسیع بنا نهاد که پس از مرگ در همانجا به خاک سپرده شد. هم‌اکنون خیابان مجاور خانقاه و آرامگاه وی در تهران به خیابان صفی‌عیشاه معروف است. وی صاحب آثار متعددی به نظم و نثر است که از آن جمله می‌توان به تفسیر منظوم قرآن در سی و دو هزار بیت و زبدة‌الاسرار مشتمل بر بیان اسرار شهادت امام حسین علیه‌السلام و یارانش و تطبیق آن با منازل سیر و سلوک اشاره نمود.
آثار صفی علیشاه
شعرهای صفی علیشاه
- شمارهٔ ۷ — تو کئی کز عقب پرده‌کشی این همه سر
- شمارهٔ ۶ — از معنی کنت کنز دریاب نکات
- شمارهٔ ۱ — هستی نبود سزای کس غیر خدا
- شمارهٔ ۷ — در صرف وجود فرق و تمییزی نیست
- شمارهٔ ۵ — اثنی عشری ز زاده‌یِ بوطالب
- شمارهٔ ۳ — افسوس ز گام بر غلط هشته ما
- شمارهٔ ۲ — ای آنکه خدای خویش دانیم ترا
- شمارهٔ ۴ — ای آنکه توئی به‌هستی‌یِ خود واجب
- شمارهٔ ۸ — عالم چو حباب و هستی‌یِ حق چو یَم است
- شمارهٔ ۹ — از حق چون بنای ملک در تنظیم است
- شمارهٔ ۱۰ — چون شاهد ما بخود نمائی برخاست
- شمارهٔ ۱۳ — تا دل نشود بریده از دلخواهت
- شمارهٔ ۱۱ — گوید همه چیز و هر کسی حق با ماست
- شمارهٔ ۱۲ — معشوق چنانکه جاذب عشاق است
- شمارهٔ ۱۴ — ای آنکه دو عالم است احیا ز دمت
- شمارهٔ ۱۵ — در خُلق و خویش خُلق نکو ممتحن است
- شمارهٔ ۱۶ — الله که هر شکسته را دل سوی اوست
- شمارهٔ ۲۳ — گویم سخنی نه از ره نفس و مزاج
- شمارهٔ ۱۷ — هنگام سحور جلوه پیر خوش است
- شمارهٔ ۱۸ — از سِرِّ علی که جز علی آگاه است
- شمارهٔ ۲۲ — یک نکته بگویمت به تحقیق بسنج
- شمارهٔ ۲۱ — ای آنکه به هر غمی توئی یار و مغیث
- شمارهٔ ۱۹ — ای جود تو بر وجود اشیاء باعث
- شمارهٔ ۲۰ — ای آنکه ز حقّی به رسالت مبعوث