شمارهٔ ۱۲۲ صغیر اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق و وابستگی به معشوق است. شاعر خود را به شیر تشبیه می‌کند، اما در عین حال به دام غزال عشق گرفتار شده است. او بیان می‌کند که از درون خالی و تنها پر از گفتار و یاد محبوب است. در بین انسان‌ها حیرت زده است و فقط زیبایی‌های معشوق را می‌بیند. شاعر می‌خواهد از رنج و محنتی که برای او ایجاد شده، نجات یابد و می‌گوید که اگر بر روی خاک دشمنانش بیفتد، حداقل به خاطر عشق است. او از دلتنگی و دوری از معشوق رنج می‌برد و در نهایت بیان می‌کند که مردم در دل خود خیالات بسیاری دارند، اما دل او فقط پر از عشق و خیال محبوب است.