شمارهٔ ۱۲۷ صغیر اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به درد و غم ناشی از عشق و دلبستگی اشاره می‌کند. او از گذر شبهایی پر از اندوه و عذاب سخن می‌گوید که با یاد معشوق و زلف او می‌گذرد. او می‌گوید که این درد آنقدر عمیق است که اگر به تفصیل از آن بگوید، جگرها را به خون خواهد کشید. همچنین، شاعر به تجربه‌های عاشقانه و پر از چالش خود اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ کس نمی‌تواند احوال مجنون را به درستی بیان کند. در نهایت، او به این نتیجه می‌رسد که عشق و وصال معشوق داروی دردش است و بزرگترین ثروت انسان، قناعت و رضایت از داشته‌هاست. شاعر نظر خود را درباره معشوق بیان می‌کند و او را از جانب‌های مختلف با عناوین زیبا توصیف می‌کند.